چه چیزی به ابرهای مشتری رنگ میدهد؟ هیچکس با اطمینان نمیداند. جو ضخیم مشتری بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است؛ دو عنصری که در دمای پایینِ بالاترین بخش ابرهای مشتری بیرنگاند. هنوز پژوهشگران در پی ایناند که بفهمند کدام مولکولهای کممقدار این رنگها… ادامهٔ ترجمه
چه چیزی به ابرهای مشتری رنگ میدهد؟ هیچکس با اطمینان نمیداند. جو ضخیم مشتری بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است؛ دو عنصری که در دمای پایینِ بالاترین بخش ابرهای مشتری بیرنگاند. هنوز پژوهشگران در پی ایناند که بفهمند کدام مولکولهای کممقدار این رنگها را پدید میآورند، اما هیدروسولفید آمونیوم یکی از گزینههای اصلی است. آنچه در این تصویر، که رنگهایش تقویت شدهاند، و در بسیاری از تصاویر مشابه روشن است، این است که ابرهای روشنتر معمولاً بالاتر از ابرهای تیرهترند. در پایینِ سمت راست تصویر، ابرهای روشن دور ناحیههای مایل به قرمز میپیچند و در بالای سمت راست، به نظر میرسد روی بعضی ناحیههای تیرهتر را پوشاندهاند.
فضاپیمای رباتیک جونو این تصویر را در سال ۲۰۱۸، هنگام چهاردهمین گذر نزدیکش از کنار مشتری، گرفت. جونو همچنان در مدار بیضیشکلش میگردد و هر ۳۳ روز از نزدیکی این سیارهٔ غولپیکر میگذرد و در هر دور، بخشی کمی متفاوت را بررسی میکند.
📷 NASA، Matt Brealey، Seán Doran و دیگران · 🔗 منبع
فضاپیمای وویجر ۲ (Voyager 2) در سفرش به بخشهای بیرونی منظومهٔ شمسی، در ۲۵ اوت ۱۹۸۹ به نزدیکترین فاصلهاش از نپتون رسید. وویجر ۲ تنها فضاپیمایی است که از کنار این غول یخی، دورترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی، گذشته است. این نمای ترکیبی، بر پایهٔ عکسهای ثبتشده هنگام گذر نزدیک و در روزهای بعد، نپتون کمنور، بزرگترین قمرش تریتون (Triton) و حلقههای کمفروغش را نشان میدهد. در این نما که از کمی آنسوتر از مدار نپتون رو به خورشید است، سیاره و تریتون به شکل هلالهایی باریک دیده میشوند که نور خورشید روشنشان کرده است. ابرهای پرمانند و نواری تیره دور ناحیهٔ قطب جنوب نپتون کشیده شدهاند و درست بالای قطب، گردبادی ابری دیده میشود.
وویجر هنگام گذر، برای نخستین بار از بخشهایی از مجموعهٔ حلقههای بسیار کمنور نپتون و سه کمان روشن آن عکس گرفت. البته کمنورترین بخشهای حلقهها در این تصویر ترکیبی با مدلسازی بازسازی شدهاند. پهنهٔ پرستارهٔ پسزمینه ۷٫۵ درجه وسعت دارد و از دادههای یک پیمایش آسمان به مرکزیت صورت فلکی زرافه ساخته شده است؛ همان جهتی که وویجر هنگام دور شدن، این مجموعهٔ باشکوه را در آن میدید. وویجر ۲ در سال ۲۰۲۶ همچنان به سفرش ادامه میدهد و اکنون در فضای میانستارهای است.
در ۱۷ نوامبر، از دوستداران پروازهای میانستارهای در سراسر زمین دعوت شد پیامی نوری به آسمان شب بفرستند. در این عکس با نوردهی طولانی از رصدخانهٔ نجومی امارات (Emirates Astronomical Observatory)، خطها و نقطههای کد مورس که با خاموش و روشن کردن چراغقوه ثبت شدهاند، عبارت V-G-R را میسازند. این شناسهٔ فراخوان فضاپیمای وویجر ۱ (Voyager 1) است که اکنون در فضای میانستارهای، حدود ۲۶ میلیارد کیلومتر از ما فاصله دارد. چقدر طول کشید تا این پیام به دورترین فضاپیمای میانستارهای بشر برسد؟ با حرکت به سرعت نور، پاسخ یک روز است.
در واقع، تأیید شد که وویجر ۱ در ۱۸ نوامبر، ساعت ۱۰:۱۶:۰۷ به وقت هماهنگ جهانی، به فاصلهٔ یک روز نوری رسیده است؛ نزدیک به ۵۰ سال پس از پرتابش در سال ۱۹۷۷. برای یک چالش اضافه، علاقهمندان ریاضی میتوانند حساب کنند که با پیمودن یک روز نوری در هر ۵۰ سال، وویجر ۱ حدود ۱۸٬۲۵۰ سال دیگر به فاصلهٔ یک سال نوری، یعنی ۳۶۵ روز نوری، خواهد رسید.