اگر محور زمین کج نبود، تابستان و زمستان داشتیم؟

محور زمین ۲۳٫۴ درجه کج است و در تمام سال به یک سو می‌ماند، رو به نزدیکی ستارهٔ قطبی. پس در یک نیمهٔ مدار، نیم‌کرهٔ شمالی رو به خورشید است: روزها بلندترند و خورشید ظهر بالاتر می‌آید و نورش راست‌تر به زمین می‌تابد. شش ماه بعد همین نیم‌کره رو به دیگر سو است و زمستان می‌شود. خط نارنجی روی زمین مداری است که شهر شما در یک شبانه‌روز می‌پیماید؛ هر چه بیشترش در روشنایی باشد، روز بلندتر است.

فاصلهٔ زمین از خورشید هم کمی عوض می‌شود، ولی اثرش کوچک است و تازه برعکس: زمین حدود ۱۳ دی در نزدیک‌ترین فاصله است، وسط زمستان ما. کجی را صفر کنید: روز و شب همه‌جا و همهٔ سال دوازده ساعت می‌شود و فصلی نمی‌ماند. همین نزدیکی زمستانی هم دلیل است که شش ماه اول سال خورشیدی ۳۱ روزه‌اند: زمین در تابستان دورتر و آهسته‌تر است و بهار و تابستان چند روز درازترند.