رفتن به محتوا
فلک‌بینfalakbin.ir
کانال تلگرام

صفحهٔ اصلی فلک‌بین

آسمان

فضا

زمین

دانش

ابزار

حساب و فرمول

تاریخ و زمان

واحد و اندازه

ریاضی

آسمان و فضا

بدن

آزمایشگاه

آسمان

منظومه و فضا

زمین

نور و کیهان

کیهان و اخترفیزیک

فلک‌بین

کانال فلک‌بین در تلگرام

آزمایشگاهگرفت‌ها

خورشیدگرفتگی بعدی کی از شهر من دیده می‌شود؟

هر خورشیدگرفتگی، ماه‌گرفتگی و گذر عطارد و ناهید از ۱۹۰۰ تا ۲۱۰۰: سایهٔ ماه را روی نقشهٔ دنیا ببینید که می‌دود، و همان لحظه آسمان شهر خودتان را، با درصد پوشش، زمان آغاز و پایان و شهرهای سر راه مسیر کامل.

در حال بارگذاری صحنه…

نارنجی: جایی که خورشید پوشیده می‌شود، پررنگ‌تر یعنی بیشتر؛ نوار تیره: مسیر کامل یا حلقوی؛ و آسمان شهر شما در همان لحظه

رویداد
—
بیشینه
—
از شهر شما
—
بیشینهٔ هندسی در این شهر
—
کامل یا حلقوی در این شهر
—
شهرهای بزرگ در مسیر کامل یا حلقوی
—

به خورشیدگرفتگی فقط با عینک گرفت استاندارد (ISO 12312-2) نگاه کنید؛ عینک آفتابی و شیشهٔ دودی ایمن نیستند.

چرا

سایه‌ای که روی زمین می‌دود

چرا هر ماه گرفت نداریم

در خورشیدگرفتگی، سایهٔ ماه که روی زمین می‌افتد کوچک است. جایی که قرص ماه همهٔ قرص خورشید را می‌پوشاند معمولاً نواری با پهنای چند ده تا چند صد کیلومتر است؛ سقف ثابت ۲۷۰ کیلومتر ندارد و مثلاً پهنای مسیر گرفت کامل ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳ در بیشینه حدود ۴۹۵ کیلومتر بود. دور تا دور آن نیم‌سایه‌ای چند هزار کیلومتری هست که در آن خورشید فقط بخشی پوشیده می‌شود، و هرچه از خط مرکزی دورتر باشید، کمتر. ماه‌گرفتگی برعکس است: ماه خودش وارد سایهٔ زمین می‌شود و برای همهٔ بینندگان یکسان کم‌نور می‌شود. از هر جایی که ماه بالای افق باشد دیده می‌شود، یعنی از حدود نیمی از کرهٔ زمین.

ماه با سرعتی حدود یک کیلومتر در ثانیه از غرب به شرق دور زمین می‌گردد و زمین هم در همان جهت، اما کندتر، می‌چرخد. برآیندش این است که سایه روی نقشه از غرب به شرق می‌دود، معمولاً با سرعتی حدود ۲٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت یا بیشتر. فاصلهٔ ماه از زمین بین حدود ۳۵۶٬۰۰۰ و ۴۰۷٬۰۰۰ کیلومتر عوض می‌شود. وقتی ماه نزدیک است، نوک مخروط سایه به زمین می‌رسد و گرفت کامل است؛ وقتی دور است، نوک پیش از زمین تمام می‌شود و حلقه‌ای از خورشید دور ماه می‌ماند (حلقوی). اگر نوک درست در مرز باشد، گرفت آمیخته است: در وسط مسیر کامل و در دو سرش حلقوی.

زندهتقویم آسمان

گرفت‌های پیش رو

هر کدام را بزنید تا صحنه همان گرفت را نشان دهد.

تقویم آسمان
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد
  • صفحهٔ رویداد

روش

این صحنه چطور کار می‌کند

روش کار فلک‌بین

همهٔ حساب‌ها در همین مرورگر شما انجام می‌شود. جای خورشید و ماه را کتابخانهٔ آسترونومی انجین (Astronomy Engine) می‌دهد: نظریهٔ وی‌اس‌او‌پی ۸۷ برای خورشید و زمین، و یک نظریهٔ ماه. سایهٔ ماه دو مخروط است که بر قرص خورشید و قرص ماه مماس‌اند. زمین بیضی‌گون مرجع جهانی (دبلیو‌جی‌اس ۸۴) گرفته می‌شود که زیر این سایه می‌چرخد. زمان چرخش زمین و زمان یکنواخت با تفاوتی به نام دلتا تی از هم فرق دارند؛ تا ۲۰۲۶ از داده‌های اندازه‌گیری و پس از آن از برون‌یابی استفاده می‌شود. در ماه‌گرفتگی سایه با قاعدهٔ دانژون حدود ۱ درصد بزرگ‌تر گرفته می‌شود، چون هوا سایه را کمی پهن می‌کند.

مسیر خورشیدگرفتگی‌ها با جدول‌های ناسا (فرد اسپناک) برای هر ۲۸ گرفت مرکزی سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۳۹ سنجیده شده است: خط مرکزی تا حدود ۴ کیلومتر در عرض سایه با جدول می‌خواند، پهنای مسیر تا ۱ درصد و مدت کامل‌بودن تا ۹ ثانیه. زمان‌های شهر شما از جست‌وجوی گرفت محلی همان کتابخانه می‌آید. کوه‌ها و لبهٔ ناهموار ماه در مدل نیامده‌اند، پس زمان‌ها در لبهٔ مسیر ممکن است چند ثانیه با واقعیت فرق کنند. دلتا تی برای دهه‌های دور آینده خودش نامطمئن است و جای مسیر را ممکن است چند کیلومتر جابه‌جا کند.

«خورشیدگرفتگی» را انتخاب کنید، از فهرست گرفت ۱۱ مرداد ۱۴۰۶ (۲ اوت ۲۰۲۷) را بردارید، «اوج» را بزنید و شهر خود را عوض کنید تا ببینید چقدر از خورشید پوشیده می‌شود. «پخش» را بزنید و سرعت را بالا ببرید تا سایه را در حال دویدن روی نقشه ببینید، یا لغزندهٔ زمان را خودتان بکشید. بعد «ماه‌گرفتگی» را امتحان کنید و ببینید ماه برای کدام نیمهٔ زمین بالای افق است. مدت و پوشیدگی ماه‌گرفتگی، و زمان تماس و کمترین فاصله در گذر سیاره، جهانی‌اند؛ ممکن است شهر شما فقط بخشی از رویداد را بالای افق ببیند. زمان تماس گذر برای ناظر محلی می‌تواند چند دقیقه با زمان جهانی فرق کند. قرص‌های آسمان با اندازهٔ زاویه‌ای واقعی و بدون تغییر شکل ناشی از جو رسم می‌شوند؛ نمایش افق شکست نور معمول را لحاظ می‌کند. مکان مرورگر شما هیچ‌وقت از مرورگر بیرون نمی‌رود.

پرسش‌های رایج

  1. خورشیدگرفتگی بعدی در ایران کی است؟

    خورشیدگرفتگی بعدی که از ایران دیده می‌شود ۱۱ مرداد ۱۴۰۶ (۲ اوت ۲۰۲۷) است: در مصر، عربستان و یمن کامل است و تا ۶ دقیقه و ۲۳ ثانیه طول می‌کشد، و از ایران جزئی دیده می‌شود؛ در تهران حدود ۳۵ درصد و در آبادان حدود ۵۵ درصد قرص خورشید پوشیده می‌شود. پس از آن، گرفت حلقوی ۱۱ خرداد ۱۴۰۹ (۱ ژوئن ۲۰۳۰) در تهران حدود ۵۳ درصد خورشید را می‌پوشاند. زمان دقیق هر شهر را در همین صحنه ببینید.

  2. چرا نباید بدون عینک به خورشیدگرفتگی نگاه کرد؟

    نور خورشید در حال گرفتگی هم به شبکیه آسیب می‌زند، و چون درد ندارد، ممکن است آسیب را دیر بفهمید. فقط عینک گرفت با نشان ایزو ۱۲۳۱۲-۲ یا صافی خورشیدی درست ایمن است. عینک آفتابی، شیشهٔ دودی‌شده و فیلم رادیولوژی ایمن نیستند. فقط در همان لحظه‌های کامل‌بودنِ خورشیدگرفتگی کامل، تا وقتی خورشید کاملاً پوشیده است، می‌شود با چشم غیرمسلح نگاه کرد. در بخش جزئی هرگز، و در گرفت حلقوی هیچ‌وقت.

  3. فرق خورشیدگرفتگی حلقوی و کامل چیست؟

    در گرفت کامل ماه نزدیک‌تر است و قرصش کمی بزرگ‌تر از خورشید دیده می‌شود، پس همهٔ آن را می‌پوشاند: هوا تاریک می‌شود و تاج خورشید دیده می‌شود. در گرفت حلقوی ماه دورتر است و قرصش کوچک‌تر می‌ماند، پس حلقه‌ای روشن از خورشید دور آن می‌ماند و آسمان فقط کمی کم‌نور می‌شود. در گرفت آمیخته، مسیر در وسط کامل و در دو سر حلقوی است.

  4. ماه‌گرفتگی را با چشم می‌شود دید؟

    بله، و بی‌خطر است؛ ماه‌گرفتگی به عینک یا صافی نیاز ندارد. فقط باید ماه در آن لحظه بالای افق شما باشد. در ماه‌گرفتگی کامل ماه معمولاً به رنگ مسی تیره درمی‌آید، چون کمی نور از هوای زمین به سایه می‌رسد. گرفت نیم‌سایه‌ای بسیار کم‌رنگ است و معمولاً با چشم به‌سختی تشخیص داده می‌شود. دوربین دوچشمی یا تلسکوپ کوچک رنگ و جزئیات را بهتر نشان می‌دهند.

  5. گذر عطارد یا ناهید چیست؟

    گاهی عطارد یا ناهید درست میان زمین و خورشید می‌گذرد و مثل نقطه‌ای سیاه روی قرص خورشید دیده می‌شود. گذر عطارد حدود ۱۳ یا ۱۴ بار در هر قرن رخ می‌دهد؛ آخری آبان ۱۳۹۸ (نوامبر ۲۰۱۹) بود و بعدی آبان ۱۴۱۱ (نوامبر ۲۰۳۲). گذر ناهید بسیار کمیاب‌تر است: ۱۳۸۳ و ۱۳۹۱ (۲۰۰۴ و ۲۰۱۲)، و بعدی در ۱۴۹۶ (۲۱۱۷). مشاهده‌اش فقط با صافی خورشیدی ایمن است.

  6. طولانی‌ترین خورشیدگرفتگی کامل چقدر است؟

    بیشترین مدت نظری کامل‌بودن در یک نقطه حدود ۷ دقیقه و ۳۲ ثانیه است و فقط وقتی پیش می‌آید که ماه نزدیک‌ترین نقطهٔ مدار و خورشید دورترین نقطهٔ خود از زمین باشد، و ماه درست از مرکز قرص خورشید بگذرد. بلندترین گرفت کامل سدهٔ بیست‌ویکم ۳۱ تیر ۱۳۸۸ (۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۹) بود، با ۶ دقیقه و ۳۹ ثانیه. گرفت ۱۱ مرداد ۱۴۰۶ تا ۶ دقیقه و ۲۳ ثانیه است.

آزمایشگاه

آزمایشگاه‌های دیگر

همهٔ آزمایشگاه‌ها