آخرین پنجرهٔ رو به زمین

دختر هیچ‌وقت زمین را ندیده بود؛ فقط اسمش را شنیده بود.

آن‌سوی پنجرهٔ پایگاه، خورشیدی سرخ بر بقایای سیاره می‌تابید.

پرسید: «مامان، کدام نقطه خانهٔ ما بود؟»

مادر مثل هر شب به همان نقطه اشاره کرد.

از شهرها چیزی نمانده بود؛ اما هنوز نمی‌توانست بگوید: هیچ‌کدام.