اخترشناسان با تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) شواهدی یافتهاند که کهکشان بسیار آبی EBG-1 شاید بیشتر تابش یونساز خود را به فضا راه دهد. این کهکشان با کمک همگرایی گرانشی دیده شده و انتقال به سرخ آن ۹٫۲۴۴ است؛ نوری که حدود ۵۳۰ میلیون سال پس از مهبانگ از آن گسیل شده. پژوهش این یافته ۱۶ اکتبر در سرور پیشچاپ arXiv منتشر شد.
اخترشناسان دنبالهای از گاز مولکولی سرد پیدا کردهاند که به فوّارههای یک ریزاختروش اشاره میکند. این سامانهٔ دوتایی ستارهای در سال ۲۰۱۶ بهخاطر گسیل پرتوهای گامای غیرمعمولاً نیرومند شناخته شد. یافتهٔ تازه میتواند توضیح دهد این پرتوها از کجا میآیند؛ ریزاختروشهای شناختهشده بیرون از کهکشان راه شیری هم بسیار کمشمارند.
ماهوارههای مأموریت تریسرز (TRACERS) ناسا نخستین سرنخها را دربارهٔ اثر آبوهوای فضایی بر میدان مغناطیسی زمین گرد آوردهاند. پژوهشگران دادههای سال نخست مأموریت را بررسی کرده و در مقالهای در نشریهٔ Journal of Geophysical Research: Space Physics توضیح دادهاند این برهمکنشها چگونه رخ میدهند. این نتایج نگاهی اولیه به فرایندهای مغناطیسی پرآشوب پیرامون زمین میدهند.
گروهی به رهبری دانشگاه کوئینز بلفاست با دادههای رصدخانهٔ ورا روبین دو سیارک را شناسایی کرده که احتمالاً اعضای پایدار تروجانهای دنبالهرو نپتوناند؛ جرم سومی هم نامزد این جمعیت است. اجرام کمنور و دوردست پیشتر بهسختی دیده میشدند، اما بررسی تصاویر روبین شمار اجرام شناختهشدهٔ این جمعیت را دو برابر کرد. فیلترهای گوناگون همچنین نشان دادند تروجانهای پیشرو و دنبالهرو نپتون سطحهای مشابهی دارند.