واژهنامه · عکاسی نجومی
مقیاس تصویر image scale
مقیاس تصویر در عکاسی نجومی اندازهٔ زاویهای آسمان متناظر با هر پیکسل تصویر است که معمولاً با یکای ثانیهٔ قوسی بر پیکسل بیان میشود.
دو عکس از یک ستاره ممکن است تعداد پیکسلهای متفاوتی برای همان پهنای زاویهای داشته باشند. مقیاس تصویر میگوید هر پیکسل چه اندازه از آسمان را نمونهبرداری میکند. با اندازهٔ پیکسل ثابت، افزایش فاصلهٔ کانونی مؤثر، زاویهٔ متناظر با هر پیکسل را کوچکتر میکند؛ با اپتیک ثابت، پیکسل بزرگتر زاویهٔ بیشتری را میپوشاند.
مثلاً اگر مقیاس اولیه ۱ ثانیهٔ قوسی بر پیکسل باشد، ترکیب پیکسلها بهصورت دو در دو، در همان میدان و بدون بازنمونهبرداری دیگر، مقیاس خروجی را به ۲ ثانیهٔ قوسی بر پیکسل میرساند. هر نمونهٔ خروجی از چهار پیکسل ورودی ساخته میشود. این عدد به معنای قدرت تفکیک ۲ ثانیهٔ قوسی نیست: جو، کیفیت اپتیک، کانون و ردیابی بر جزئیات ثبتشده اثر دارند. کوچکتر کردن عدد مقیاس، جزئیاتی را که این عوامل محو کردهاند دوباره ایجاد نمیکند.
پرسشهای رایج
آیا پیکسل کوچکتر همیشه تصویر دقیقتری میدهد؟
پیکسل کوچکتر با فاصلهٔ کانونی یکسان، مقیاس تصویر را کوچکتر میکند و آسمان را با نمونههای ریزتری ثبت میکند. این تغییر فقط وقتی به ثبت جزئیات بیشتر کمک میکند که تصویر نوری و کیفیت ردیابی آن جزئیات را داشته باشند. اگر جو یا کانون تصویر را محو کرده باشد، نمونههای بیشتر لزوماً قدرت تفکیک بیشتری به دست نمیدهند.
آیا ترکیب دو در دو، نویز همهٔ دوربینها را یکسان تغییر میدهد؟
ترکیب پیکسلها بهصورت دو در دو، چهار پیکسل مجاور را در یک نمونهٔ خروجی جمع یا ترکیب میکند، اما اثر نویزی آن به سازوکار دوربین بستگی دارد. جمع بار پیش از خوانش با ترکیب دیجیتال دادههای خواندهشده یکسان نیست. از تغییر مقیاس تصویر بهتنهایی نمیتوان میزان بهبود نسبت سیگنال به نویز را نتیجه گرفت؛ حالت واقعی دوربین باید بررسی شود.







