آسمان امشب تهران

ستاره آن‌قدر دور است که حتی در بزرگ‌ترین تلسکوپ‌ها هم یک نقطهٔ بی‌بعد است. نورش از یک نقطه می‌آید و هر پیچ و تاب هوای بالای سر ما، کج و راستش می‌کند: چشمک.

سیاره نزدیک است و قرصی کوچک دارد؛ نورش از هزاران نقطهٔ کنار هم می‌آید که لرزش‌هایشان همدیگر را خنثی می‌کنند. پس اگر نقطهٔ پرنوری آرام و بی‌چشمک می‌درخشد، به احتمال زیاد سیاره است. نزدیک افق، جایی که نور از هوای بیشتری می‌گذرد، سیاره هم کمی چشمک می‌زند.

چند نکتهٔ رصد

• چشم برای دیدن ستاره‌های کم‌نور حدود ۲۰ دقیقه تاریکی می‌خواهد؛ صفحهٔ گوشی را کم‌نور کنید.
• دوربین دوچشمی ۷×۵۰ یا ۱۰×۵۰ قمرهای مشتری، هلال ناهید و خوشهٔ پروین را نشان می‌دهد.
• نور شهر ستاره‌های زیر قدر ۳ را می‌پوشاند؛ بیرون از شهر، راه شیری پیداست.