واژهنامه · عکاسی نجومی
هدایت خودکار ردیابی autoguiding
هدایت خودکار ردیابی فرایند پایش جابهجایی ستارههای راهنما و ارسال فرمان اصلاح به پایه است که با بازخورد تصویری، خطای دنبالکردن آسمان را مهار میکند.
پایه هدف را دنبال میکند، اما در نوردهی طولانی ستارهها کشیده میشوند. هدایت خودکار ردیابی جای ستارههای راهنما را میسنجد و بر اساس جابهجایی آنها، اصلاحهای کوچک به پایه میفرستد. این بازخورد با نشانهروی خودکار برای یافتن هدف تفاوت دارد و ردیابی را نیز بیخطا نمیکند؛ پاسخ مکانیکی پایه و کیفیت اندازهگیری محدودیت دارند.
برای یک مثال محاسباتی، جابهجایی ۰٫۳ پیکسل در دوربین راهنمایی با مقیاس ۲ ثانیهٔ قوسی بر پیکسل، برابر ۰٫۶ ثانیهٔ قوسی است. این مقدار جابهجاییِ اندازهگیریشده است، نه پهنای تصویر ستاره در دوربین اصلی. مقایسهٔ نمودارهای دو سامانه بدون توجه به مقیاس تصویر میتواند گمراهکننده باشد.
دوربین متصل به تلسکوپ راهنما، حرکت نسبی لولهٔ اصلی و راهنما را لزوماً نمیبیند. رهگیر برونمحور از مسیر نور تلسکوپ اصلی استفاده میکند و مشکل ناشی از دو لولهٔ جدا را کاهش میدهد، اما درمان همهٔ خطاها نیست. حرکتهای سریع ناشی از جو نیز نباید کورکورانه به فرمانهای اصلاح تهاجمی تبدیل شوند؛ چنین فرمانهایی ممکن است نتیجه را بدتر کنند.
پرسشهای رایج
آیا هدایت خودکار جای قطبی کردن را میگیرد؟
هدایت خودکار ردیابی جای قطبی کردن پایهٔ استوایی را نمیگیرد. این سامانه میتواند بخشی از جابهجایی ستارهٔ راهنما را اصلاح کند، اما اصلاح موقعیت یک ستاره الزاماً چرخش میدان ناشی از ناهمراستایی محور را برطرف نمیکند. دقت لازم به مدت نوردهی، میدان و مقیاس تصویر وابسته است؛ نمودار هدایت آرام بهتنهایی درستی همراستایی محور را ثابت نمیکند.
چرا با نمودار هدایت خوب، تصویر اصلی هنوز کشیده است؟
هدایت خودکار ردیابی فقط حرکت قابل مشاهده در مسیر دوربین راهنما را گزارش میکند. خمش نسبی تلسکوپ راهنما و لولهٔ اصلی میتواند ستارههای تصویر اصلی را جابهجا کند، در حالی که نمودار آرام بماند. چرخش میدان، اثر باد یا کابل و مشکلات اپتیکی نیز باید بررسی شوند. تغییر کانون و آشفتگی جو هم با یک نمودار خوب برطرف نمیشوند.







