رفتن به محتوا
فلک‌بینfalakbin.ir
کانال تلگرام

صفحهٔ اصلی فلک‌بین

آسمان

فضا

زمین

دانش

ابزار

حساب و فرمول

تاریخ و زمان

واحد و اندازه

ریاضی

آسمان و فضا

بدن

آزمایشگاه

آسمان

منظومه و فضا

زمین

نور و کیهان

کیهان و اخترفیزیک

فلک‌بین

کانال فلک‌بین در تلگرام

علوم پایه

از کجا می‌دانیم درون زمین چه خبر است؟

هیچ‌کس به هستهٔ زمین نرفته است؛ پس مایع‌بودن بخشی از آن را از کجا می‌دانیم؟ ثبت موج‌های زمین‌لرزه را دنبال کنیم و ببینیم چطور از حرکت سطح به مدلی از اعماق می‌رسیم.

۱۱ دقیقه مطالعه آخرین بازبینی محتوا:

به‌طور خلاصه

  • لرزه‌نگارها حرکت زمین در محل ایستگاه را ثبت می‌کنند؛ پژوهشگران از مقایسهٔ این ثبت‌ها ساختار درون زمین را استنباط می‌کنند.
  • موج‌های فشاری از جامد و مایع می‌گذرند، اما موج‌های برشی در مایع منتشر نمی‌شوند.
  • نرسیدن موج برشی مستقیم از مسیر هستهٔ بیرونی، همراه با رفتار موج فشاری، از شواهد مایع بودن هستهٔ بیرونی است.
  • تصویر برش‌خوردهٔ زمین نمایش یک مدل علمی است؛ دانشمندان هسته را مستقیماً ندیده‌اند و سراسر درون زمین هم مایع نیست.

فرض کنید چند ثبت لرزه‌ای از یک زمین‌لرزه (زلزله) را روی میز گذاشته‌اید. هر برگه به ایستگاهی در نقطه‌ای از زمین تعلق دارد. خط‌ها شبیه هم نیستند: روی یکی چند دسته لرزش با فاصله دیده می‌شود؛ روی دیگری، یکی از موج‌هایی که انتظار داشتید برسد پیدا نمی‌شود. این یک موقعیت فرضی برای دنبال کردن معماست: چطور از چنین خط‌هایی می‌توان دربارهٔ جایی زیر پایمان حرف زد که دسترسی مستقیمی به آن نداریم؟

پرسش این است: چه چیزی واقعاً به دستگاه رسیده و موج در راه رسیدن چه محدودیت‌هایی داشته است؟ گاهی موجی که نرسیده، سرنخ می‌دهد.

این خط‌های لرزان چه چیزی را ثبت کرده‌اند؟

این خط‌ها حرکت زمین در محل دستگاه را در گذر زمان نشان می‌دهند. لرزه‌نگار حسگری در هسته ندارد.

دستگاه فقط حرکت همین‌جا را می‌بیند

وقتی زمین‌لرزه رخ می‌دهد، موج‌ها از محل آن در جهت‌های گوناگون پخش می‌شوند. بخشی از آن‌ها از درون زمین می‌گذرند و به ایستگاه‌های دور می‌رسند. ثبت حاصل را «لرزه‌نگاشت» می‌نامیم. از روی آن می‌توان زمان رسیدن موج و چگونگی لرزش را بررسی کرد، اما مسیر پیموده‌شده زیر زمین روی برگه کشیده نشده است.

این تفاوت را در ذهن نگه دارید: خطِ لرزه‌نگاشت، شکل راهی نیست که موج طی کرده؛ تغییر حرکت زمین با زمان است. اگر روی یک شکل آموزشی مسیری خمیده از زمین‌لرزه تا ایستگاه دیدید، آن مسیر حاصل توضیح و محاسبه است، نه خطی که دستگاه مستقیماً دنبال کرده باشد.

چرا یک زمین‌لرزه را از چند جا می‌خوانیم؟

چون هر ایستگاه بخشی از داستان را ثبت می‌کند. موجی که به ایستگاه نزدیک می‌رسد الزاماً همان راهی را نرفته که موج رسیده به آن سوی زمین پیموده است. مقایسهٔ زمان رسیدن و نوع موج‌ها در فاصله‌های مختلف به پژوهشگر امکان می‌دهد توضیح‌های گوناگون را بیازماید. توضیحی که برای یک برگه جور درمی‌آید، باید از پس برگه‌های دیگر هم بربیاید.

دو موج از یک زمین‌لرزه چرا رفتار متفاوتی دارند؟

دو نوع موجی که در این معما دنبال می‌کنیم، ماده را به دو شکل متفاوت تکان می‌دهند. همین تفاوت تعیین می‌کند که بتوانند در مایع پیش بروند یا نه.

یک موج فشار می‌دهد، دیگری برش می‌دهد

موج پی (موج P) فشاری است: ذرات ماده در راستای حرکت موج جلو و عقب می‌روند و ناحیه‌های فشرده و بازتر به دنبال هم پیش می‌روند. یک فنر کشیده را تصور کنید که چند پیچ آن را به هم نزدیک و رها می‌کنید. فشردگی در طول فنر حرکت می‌کند؛ لازم نیست همهٔ پیچ‌های فنر تا انتهای فنر سفر کنند.

موج اس (موج S) برشی است: ذرات عمود بر جهت پیشروی موج حرکت می‌کنند. تکان دادن یک سر طناب به طرفین، تصویری ساده از این تفاوت می‌دهد. این تشبیه‌ها فقط جهت حرکت را نشان می‌دهند. در سنگ، موج پی سریع‌تر از موج اس پیش می‌رود؛ در ثبت‌های مناسب می‌توان رسید زودترِ پی و رسید دیرترِ اس را از هم تشخیص داد.

فرق تعیین‌کننده در مایع پیدا می‌شود

مایع می‌تواند فشرده شود و تغییر فشار را منتقل کند، پس راه انتشار موج پی را نمی‌بندد. اما برای انتشار موج اس، ماده باید در برابر تغییر شکل برشی مقاومت کشسان داشته باشد؛ مایع چنین موجی را منتقل نمی‌کند. بنابراین اگر در راه موج‌ها بخشی مایع باشد، رفتار این دو نوع موج یکسان نخواهد بود.

حالا به برگه‌های فرضی برگردید. زودتر و دیرتر رسیدن دیگر تنها تفاوت مورد توجه نیست. پرسش تازه این است: آیا موجی که دنبال می‌کنیم اصلاً می‌تواند از مادهٔ سر راهش بگذرد؟ این پرسش از ظاهر خط‌ها به ویژگی ماده می‌رسد، بی‌آنکه نمونه‌ای از آن ماده در دست داشته باشیم.

از موجی که نرسیده، چه می‌شود فهمید؟

غیبتِ منظم موج اس مستقیم در مسیرهایی که باید از هستهٔ بیرونی بگذرند، با وجود یک بخش مایع در عمق سازگار است. قدرت استدلال در الگوی ثبت‌هاست، نه در خالی بودن یک برگه.

غیبت در یک ایستگاه کافی نیست

«اینجا چیزی پیدا نکردیم» به‌تنهایی جملهٔ محکمی دربارهٔ درون زمین نیست. باید مشخص باشد دنبال کدام موج می‌گردیم، در چه فاصله‌ای از زمین‌لرزه و با چه انتظاری از زمان رسیدن. سپس همان پرسش را از ثبت‌های دیگر بپرسیم. یک توضیح باید زمان‌ها و حضور یا غیبت موج‌ها را با هم توضیح دهد.

توضیح باید برای دو موج جواب بدهد

در این مجموعه، موج اس مستقیم از هستهٔ بیرونی عبور نمی‌کند، ولی موج پی می‌تواند از آن بگذرد. این دو رفتار با چیزی که از انتشار موج در مایع می‌دانیم جور درمی‌آید. عبارت «هستهٔ بیرونی مایع است» نتیجهٔ همین نوع استدلال از شواهد است؛ گزارش کسی نیست که آنجا ایستاده باشد.

قید «بیرونی» را نباید از نتیجه حذف کنیم و بگوییم همهٔ درون زمین مایع است. همچنین هنوز یک گره باقی مانده: اگر موج پی می‌تواند از مایع عبور کند، چرا آن هم در بعضی فاصله‌ها پیدا نمی‌شود؟ برای باز کردن این گره، باید میان «نتوانستنِ عبور» و «به این نقطه نرسیدن» فرق بگذاریم.

اگر موج پی از مایع می‌گذرد، چرا خودش هم سایه دارد؟

چون توانایی عبور از یک ماده تضمین نمی‌کند که موج به همهٔ نقاط پشت آن برسد. موج پی هنگام ورود به هستهٔ بیرونی تغییر سرعت می‌دهد و مسیرش می‌شکند؛ همین تغییر مسیر، بخشی از سطح زمین را از رسیدِ مستقیم آن محروم می‌کند.

عبور کردن به معنی مستقیم رفتن نیست

در برگه‌های فرضی ما، پیدا نشدن موج پی ممکن است ابتدا همان معنای پیدا نشدن موج اس را تداعی کند: لابد راه هر دو بسته است. اما این توضیح با ثبت موج‌های پیِ گذرنده از هسته در فاصله‌های دیگر سازگار نیست. اگر مایع برای پی هم مانعی عبورناپذیر بود، این رسیدها را چطور توضیح می‌دادیم؟

سرنخ در مرز گوشته و هسته است. گوشته بخش سنگیِ میان پوسته و هسته است؛ وقتی موج پی از آن وارد هستهٔ بیرونی می‌شود، تغییر ویژگی ماده سرعت و جهت انتشار را عوض می‌کند. مسیرهای تازه، موج را به بعضی فاصله‌ها می‌رسانند و به بعضی دیگر نمی‌رسانند. آن محدودهٔ کمبودِ رسید مستقیم را «ناحیهٔ سایه» می‌نامیم. سایه نامِ الگوی ثبت‌هاست؛ علت آن را باید جداگانه پیدا کرد.

سایهٔ دو موج یک علت ندارد

برای موج اس، بخش مایع امکان ادامهٔ انتشارِ برشی را ندارد. برای موج پی، انتشار ممکن است، ولی شکست مسیر باعث می‌شود در محدوده‌ای رسید مستقیم نداشته باشیم. پس عبارت کوتاهِ «هسته جلوی موج‌ها را می‌گیرد» تفاوتی را حذف می‌کند که اصل معما به آن وابسته است.

«مستقیم» هم قید مهمی است. موج‌ها در مرزهای درونی می‌توانند بازتاب پیدا کنند یا از یک نوع به نوع دیگر تبدیل شوند. بنابراین نبود موج اس مستقیم به معنی نبود هر نوع لرزش یا رسیدی با بخش برشی در آن سوی زمین نیست. برای تفسیر یک ثبت باید بدانیم کدام مسیر و کدام نوع رسید را بررسی می‌کنیم؛ هر لرزش تازه‌ای استدلالِ هستهٔ بیرونی مایع را نقض نمی‌کند.

چطور مطمئن می‌شویم مدل فقط یک حدس خوش‌ظاهر نیست؟

مدل باید چیزی را که اندازه گرفته‌ایم توضیح دهد و برای ثبت‌های دیگر انتظار قابل‌سنجش بسازد.

از مدل، انتظار قابل‌سنجش می‌گیریم

فرض کنید ساختاری برای زمین پیشنهاد کرده‌ایم و مشخص کرده‌ایم موج در هر بخش چگونه پیش می‌رود. حالا می‌توان محاسبه کرد چه موج‌هایی، از چه مسیرهایی و در چه زمان‌هایی باید به ایستگاه‌ها برسند. سپس انتظار محاسبه‌شده را با لرزه‌نگاشت واقعی مقایسه می‌کنیم. اگر توضیح ما زمان رسیدن را درست بدهد اما موجی را پیش‌بینی کند که در مجموعهٔ ثبت‌ها حضور ندارد، هنوز مسئله حل نشده است.

هر ثبت تازه می‌تواند مدل را به دردسر بیندازد

زمین‌لرزه‌ای در جای دیگر و ایستگاهی در فاصله‌ای دیگر، مسیرهای متفاوتی را در اختیار بررسی می‌گذارند. مدل باید با این ثبت‌ها هم سازگار باشد. اعتماد به تصویر کلی از این می‌آید که توضیح واحد از پس شواهد متعدد برآید.

پاسخ: فقط جملهٔ نخست شرح دادهٔ ارائه‌شده است. جملهٔ دوم به فاصلهٔ ایستگاه، زمان مورد انتظار، مسیر احتمالی و مقایسه با ثبت‌های دیگر نیاز دارد. جملهٔ سوم حتی با شواهد مایع بودن هستهٔ بیرونی هم نتیجه نمی‌شود. این تمرین برای جدا کردن مشاهده از نتیجه‌گیری است؛ با یک ثبت، حکم کلی صادر نمی‌کنیم.

پس تصویر برش‌خوردهٔ زمین را چطور بخوانیم؟

تصویر را نمایشِ ساختاری بدانید که با شواهد سازگار است، نه عکسی که از یک نیمهٔ بریده‌شدهٔ سیاره گرفته‌اند. این تفاوت از اعتبار تصویر کم نمی‌کند؛ روشن می‌کند اعتبارش از کجا می‌آید.

رنگ‌های تصویر، رنگ‌های دیده‌شده نیستند

در یک شکل آموزشی، نارنجی یا سرخ بودن بخش‌های عمیق قرار نیست رنگ مشاهده‌شدهٔ آن‌ها را گزارش کند. چنین رنگ‌هایی ناحیه‌ها را از هم جدا می‌کنند. اگر از آن‌ها نتیجه بگیریم زیر پوسته یک دریای یکپارچه‌ای از سنگ ذوب‌شده داریم، شکل را بیش از ظرفیتش خوانده‌ایم. موج اس در بخش سنگی گوشته منتشر می‌شود؛ این رفتار با تصویر «همه‌جا مایع» جور نیست.

هستهٔ درونی نیز جامد است، اما نباید استدلالش را با نرسیدن موج اس مستقیم از هستهٔ بیرونی یکی گرفت. شناخت بخش‌های مختلف به رفتار موج‌ها و شواهد مربوط به همان بخش وابسته است. یک نتیجهٔ درست دربارهٔ ناحیه‌ای از زمین را نمی‌توان بدون دلیل به همهٔ اعماق گسترش داد.

پرسش بعدی را از شاهد شروع کنید

دفعهٔ بعد که تصویری از درون زمین می‌بینید، یکی از مرزها یا برچسب‌هایش را انتخاب کنید و بپرسید: «چه چیزی اندازه گرفته شده که این بخش را این‌طور کشیده‌اند؟» سپس دنبال تفاوت زمان رسیدن، نوع موج یا ناحیهٔ سایه بگردید. اگر شکل مسیر موج هم دارد، آن را کنار ثبت ایستگاه بخوانید: یکی توضیحِ پیشنهادی راه است و دیگری اثرِ رسیده به مقصد. این دو کنار هم به پرسش آغاز پاسخ می‌دهند.

پرسش‌های رایج

  1. دانشمندان چطور بدون حفاری عمیق، درون زمین را می‌شناسند؟

    پژوهشگران زمان رسیدن و ویژگی موج‌های زمین‌لرزه را در ایستگاه‌های گوناگون مقایسه می‌کنند. مادهٔ سر راه، سرعت و مسیر موج و امکان انتشار آن را تعیین می‌کند. با سنجیدن اینکه کدام مدل می‌تواند مجموعهٔ ثبت‌ها را توضیح دهد، ساختار درونی زمین را استنباط می‌کنند. این روش اندازه‌گیری روی سطح را به شناخت اعماق پیوند می‌دهد.

  2. فرق موج پی و موج اس چیست؟

    موج پی فشاری است و ذرات ماده را در راستای انتشار موج حرکت می‌دهد؛ موج اس برشی است و حرکت ذرات در آن عمود بر جهت انتشار است. در سنگ، پی سریع‌تر از اس پیش می‌رود. تفاوت مهم برای شناخت درون زمین این است که پی در جامد و مایع منتشر می‌شود، اما اس در مایع انتشار ندارد.

  3. چرا موج اس از مایع عبور نمی‌کند؟

    انتشار موج اس به مقاومت کشسان ماده در برابر تغییر شکل برشی نیاز دارد. مایع چنین مقاومتی برای انتقال موج برشی ندارد، بنابراین موج اس در هستهٔ بیرونی مایع ادامه پیدا نمی‌کند. این محدودیت را نباید به همهٔ موج‌ها تعمیم داد: مایع تغییر فشار را منتقل می‌کند و موج پی می‌تواند در آن منتشر شود.

  4. از کجا می‌دانیم هستهٔ بیرونی مایع است؟

    نرسیدن موج اس مستقیم از مسیرهایی که از هستهٔ بیرونی می‌گذرند، یکی از شواهد مهم مایع بودن این بخش است. این شاهد در کنار تغییر سرعت و مسیر موج پی و الگوی سایه‌های لرزه‌ای بررسی می‌شود. نتیجه بر سازگاری مجموعهٔ اندازه‌گیری‌ها با رفتار موج در مایع تکیه دارد، نه بر مشاهدهٔ مستقیم هسته یا یک ثبت منفرد.

  5. آیا موج‌های زمین‌لرزه از هسته عبور نمی‌کنند؟

    برخی موج‌های زمین‌لرزه از هسته عبور می‌کنند. موج پی می‌تواند در هستهٔ بیرونی مایع منتشر شود، هرچند سرعت و مسیرش تغییر می‌کند. موج اس در این بخش مایع انتشار ندارد. بازتاب و تبدیل نوع موج در مرزهای درونی نیز رسیدهای دیگری می‌سازند؛ بنابراین جملهٔ «هیچ موجی از هسته نمی‌گذرد» توضیح درستی از ثبت‌های لرزه‌ای نیست.

  6. چرا موج پی هم پشت هسته در همه‌جا ثبت نمی‌شود؟

    موج پی هنگام عبور از مرز گوشته و هستهٔ بیرونی تغییر سرعت می‌دهد و مسیرش می‌شکند. این شکست باعث می‌شود موج پی مستقیم به محدوده‌ای از سطح زمین نرسد؛ به این محدوده ناحیهٔ سایه می‌گویند. علت سایهٔ پی، ناتوانی در انتشار در مایع نیست و با علت نرسیدن موج اس مستقیم تفاوت دارد.

  7. آیا دانشمندان هستهٔ زمین را مستقیماً دیده‌اند؟

    دانشمندان هستهٔ زمین را مستقیماً ندیده‌اند. تصویرهای برش‌خوردهٔ زمین نمایش مدل‌های علمی‌اند که با شواهدی مانند ثبت موج‌های لرزه‌ای سنجیده می‌شوند. رنگ‌ها و خطوط این شکل‌ها ابزار توضیح‌اند، نه عکسِ اعماق. غیرمستقیم بودن شناخت به معنی حدس آزاد نیست؛ مدل باید بتواند رفتار اندازه‌گیری‌شدهٔ موج‌ها را توضیح دهد و با ثبت‌های دیگر سازگار بماند.

  8. یک زمین‌لرزه به‌تنهایی برای نقشه‌برداری از درون زمین کافی است؟

    یک زمین‌لرزه می‌تواند در ایستگاه‌های متعدد سرنخ‌های مفیدی از درون زمین به دست دهد، اما نقشهٔ کامل و قابل اتکا از یک رویداد ساخته نمی‌شود. زمین‌لرزه‌ها و ایستگاه‌های گوناگون امکان بررسی مسیرهای بیشتری را فراهم می‌کنند. مقایسهٔ این داده‌ها کمک می‌کند مدل ساختار زمین با مجموعه‌ای از شواهد سنجیده شود، نه فقط با چند رسید از یک جهت.

منابع

  1. Exploring the Earth Using Seismology NSF SAGE / EarthScope (formerly IRIS educational resource)
  2. Body waves inside the earth U.S. Geological Survey
  3. Seismic Shadow Zone: Basic Introduction NSF SAGE / EarthScope (formerly IRIS educational resource)

بیشتر بخوانید

همه

دانش

امروز در بخش دانش

فلک‌بین

در گوشه‌های دیگر فلک‌بین