کاسینی–هویگنس یکی از بلندپروازانه‌ترین مأموریت‌های فضایی بود. فضاپیمای مداری کاسینی به نام جووانی دومنیکو کاسینی و کاوشگر فرودنده هویگنس به نام کریستیان هویگنس نام‌گذاری شدند. این دو در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷ پرتاب شدند و پس از چند کمک گرانشی از زهره، زمین و مشتری، در اول ژوئیهٔ ۲۰۰۴ به مدار زحل رسیدند.
اهداف و دستاوردهای مأموریت
کاسینی نزدیک ۱۳ سال زحل را بررسی کرد. مهمترین دستاوردها:
- فرود هویگنس بر تیتان در ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۰۵، نخستین فرود در منظومهٔ خارجی‌تر
- کشف فورانهای آب و یخ از قطب جنوبی انسلادوس و اقیانوس زیرسطحی‌اش
- تصویربرداری از دریاچه‌ها و دریاهای متان و اتان در تیتان
- مطالعهٔ دقیق حلقه‌های زحل و شش‌ضلعی زحل
- کشف چند قمر کوچک
پایان مأموریت
سوخت کاسینی ته کشید و برای جلوگیری از آلوده‌شدن احتمالی قمرهای مناسب برای حیات، ناسا آن را عمداً به جو زحل فرستاد. «پایان بزرگ» در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ رخ داد و کاسینی تا آخرین لحظه داده فرستاد. پیش از آن در «مرحلهٔ پایانی» ۲۲ بار از شکاف میان زحل و حلقه‌هایش گذشت.
پرسش‌های رایج
### کاسینی–هویگنس چه بود؟
کاسینی–هویگنس مأموریت مشترک ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا برای بررسی زحل بود که ۱۹۹۷ پرتاب و ۲۰۱۷ به پایان رسید.
### هویگنس کجا فرود آمد؟
کاوشگر هویگنس در ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۰۵ بر قمر تیتان فرود آمد و هنگام فرود از هوای غلیظ و سطحی با نشانه‌های جریان مایع در گذشته تصویر گرفت.
### کاسینی چگونه پایان یافت؟
فضاپیمای کاسینی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ عمداً وارد جو زحل شد و سوخت.
### مهمترین کشف کاسینی چه بود؟
از مهمترین کشفهای کاسینی فورانهای آب از انسلادوس بود که نشان داد این قمر اقیانوس زیرسطحی دارد.
فکت علمی