اخترشناسان با رصدخانهٔ ورا روبین (Vera C. Rubin Observatory) دو سیارک تروجان باستانی را پشت سر نپتون کشف کردهاند؛ نخستین موارد تازه در این گروه پس از ۱۵ سال. این اجرام یخی و سنگی قمر نپتون نیستند، بلکه در همان مسیر سیاره به دور خورشید میگردند. تروجانها در دستههایی حدود ۶۰ درجه جلوتر یا عقبتر از سیاره، نزدیک نقاط لاگرانژ، جای میگیرند. شمار اندکی از آنها میلیاردها سال دوام میآورند و احتمالاً بازماندهٔ مصالح ساخت سیارهها هستند. پیدا کردنشان در بخش بیرونی منظومهٔ شمسی هم آسان نیست؛ روبین این بار دو ردّ کمیاب از گذشته را گرفته است.
گروهی بینالمللی به سرپرستی زمینشناسان دانشگاه هنگکنگ (HKU)، با پژوهش روی نمونههای ماه، شواهد تازهای دربارهٔ تاریخ حوضهٔ قطب جنوب–آیتکن (South Pole–Aitken) به دست آوردهاند. این شواهد به چگونگی شکلگیری بزرگترین حوضهٔ برخوردی ماه و تحول آن در طول میلیاردها سال مربوط است.
گروهی بینالمللی روشی ساختهاند که تپاخترها را در دادههای عمومی ناسا حدود یک میلیون برابر سریعتر پیدا میکند. آنها با روشی مبتنی بر رمزنگاری و ۱۵ سال دادهٔ تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی (Fermi)، تپاختر PSR J۱۶۲۲−۷۲۰۴ را یافتند که در هر ثانیه ۲۶۱ بار میچرخد. محاسبات معادل ۱۰ ساعت کار یک پردازندهٔ معمولی بود؛ روش پیشین با محاسباتی معادل ۶۰۰ سال هم آن را نیافته بود. سیگنال کمفروغ این اجرام میان نویز پسزمینه پنهان میشود.
یک دانشجوی دکتری دانشگاه سیدنی (University of Sydney) شواهدی یافته که نشان میدهد کهکشان راه شیری از نظر محل تولد ستارههای تازه، در مقایسه با کهکشانهای نزدیک نامعمول است. این نتیجه، برداشت ما از ساختار کهکشانی را که خانهمان است به چالش میکشد.
فضاپیمای بپیکلمبو (BepiColombo)، مأموریت مشترک اروپا و ژاپن، قرار است ۲۱ نوامبر وارد مدار عطارد شود و زمینشناسی، جو رقیق و میدان مغناطیسی آن را بررسی کند. مشکل پیشرانها در ۲۰۲۴، رسیدن را از ۲۰۲۵ به ۲۰۲۶ عقب انداخت. این فضاپیما در واقع دو مدارگرد دارد که قرار است در دسامبر جدا شوند و در مدارهای متفاوت قرار بگیرند؛ دو نگاه مکمل برای شناخت چگونگی شکلگیری و تحول نزدیکترین سیاره به خورشید.