اخترشناسان با آرایهٔ آلما (ALMA) حرکت گاز را نزدیک مرکز کهکشان دبلیو۲۲۴۶−۰۵۲۶ (W2246-0526) اندازه گرفتند و از روی آن، جرم سیاهچالهٔ اَبَرپرجرمِ مرکز کهکشان را حدود ۶٫۵ میلیارد برابر جرم خورشید برآورد کردند. نور این کهکشان بیش از ۱۲ میلیارد سال در راه بوده است. انبساط کیهان طول موج نورش را به حدود ۵٫۶ برابر مقدار اولیه رسانده و ما کهکشان را آنطور میبینیم که کیهان حدود ۱٫۳ میلیارد سال عمر داشت. غبار، کهکشان را پوشانده، اما در دل آن اختروشی درخشان جای دارد. آلما توانست حرکت گاز را در همان ناحیهای تفکیک کند که گرانش سیاهچاله بر گرانش کهکشانِ پیرامون غلبه دارد.
اخترشناسان با رصدهای رصدخانهٔ کک (W. M. Keck Observatory) در هاوایی، منشأ ابر سدیمِ پیرامون اروپا، قمر مشتری، را به اقیانوس زیرسطحی آن نسبت دادهاند. نکتهٔ غافلگیرکننده این است که ابرِ پهناور و رقیق، در بیش از دو دهه رصد بهطرز چشمگیری پایدار مانده، با اینکه محیط پیرامون مشتری مدام تغییر میکند. گمان میرود زیر پوستهٔ یخی اروپا اقیانوسی سراسری پنهان باشد.
اخترشناسان در فاصلهٔ ۲۸ سال نوری از زمین دنبال سیارهٔ فراخورشیدی بودند، اما به یک کوتولهٔ سفید رسیدند. طیفسنج فروسرخ اسپایرو (SPIRou) نشان داد که سرعت یک کوتولهٔ سرخ چنان تغییر میکند که با کششِ یک سیاره سازگار نیست. تصویربردار آلوپکه (ʻAlopeke) در تلسکوپ جمینای شمالی، کوتولهٔ سفیدِ نزدیک به آن را آشکار کرد. کوتولهٔ سفید دیگری هم از قبل شناخته شده بود که دورتر از این جفت قرار دارد.
آلما دور ستارهای در واپسین مراحل عمرش، حلقهای غولپیکر از گاز و ساختاری ساعتشنیشکل را در آغاز شکلگیری آشکار کرد. ستارههایی مانند خورشید پس از تبدیل شدن به غول سرخ، لایههای بیرونیشان را پس میزنند و ابری درخشان به نام سحابی سیارهنما بر جا میگذارند. تصور میشود این گذار فقط چند هزار سال طول بکشد؛ برای همین دیدنش در حین وقوع کمپیش میآید.
اخترشناسان در اوت ۲۰۲۶ دُم کمنوری کنار سیارک ۶۹۹۳ (۱۹۹۵ BJ4) دیدند. این جرم ۱۱ کیلومتری که میان مریخ و مشتری میگردد، نامزد بزرگترین دنبالهدار شناختهشدهٔ کمربند اصلی است. بااینحال، دُمش در طول ۲۰۲۶ کمکم محو شده؛ نشانهای که احتمالِ پدید آمدن آن از آوارِ یک برخورد را پررنگتر میکند، نه از گازدهیِ مداوم. گسترهٔ دُم در تصویر از پهنای ماه کامل هم بیشتر است.