کمجرمترین سامانهٔ دوتایی ستارههای نوترونی کشف شد
اخترشناسان کمجرمترین سامانهٔ دوتایی ستارههای نوترونی را تا امروز کشف کردهاند. ستارههای نوترونی بازماندههای بسیار چگال ستارگان پرجرمیاند که در پایان عمر منفجر شدهاند. برخی از این بازماندهها تپاخترند: میچرخند و باریکههایی از امواج رادیویی میفرستند که هنگام گذر از برابر زمین، به شکل تپش دیده میشوند.
سیاهچالهها شاید بدون ادغام کهکشانها هم رشد کنند
اخترشناسان با دادههای ابزار طیفسنجی انرژی تاریک (DESI)، ۲٬۴۳۵ کهکشانِ میزبان سیاهچالههای فعال و در حال تغذیه را بررسی کردند. از میان آنها، ۵۴۶ کهکشان برآمدگی ستارهای مرکزیِ ناچیز داشتند یا اصلاً چنین برآمدگیای نداشتند. بررسی نشان میدهد سیاهچالههای این کهکشانها ممکن است بهاندازهٔ سیاهچالههای کهکشانهای دارای برآمدگی رشد کنند. این نتیجه نشانهای غافلگیرکننده است که ادغامهای پرآشوب کهکشانی شاید برای رشد معمول سیاهچالهها ضروری نباشند.
لبهٔ ستارهها در فروسرخ تاریکتر از پیشبینی مدلهاست
اخترشناسان با آرایهٔ چارا (CHARA) در دانشگاه ایالتی جورجیا، نور ستارههای نزدیک را بررسی کردند و دیدند روشنایی آنها در طولموجهای فروسرخ نزدیک، هرچه به لبه میرسد، بیش از پیشبینی چند مدل پرکاربرد کاهش مییابد. این تفاوتِ ظریف به پژوهشگران معیاری تازه میدهد تا مدلهای جوّ ستارهها را بیازمایند و ساختارشان را بهتر بفهمند. ظاهراً حتی لبهٔ یک ستاره هم حرفی برای گفتن دارد.
زحل در ۴ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۲ به وقت UTC (۷ صبح به وقت CDT)، به مقابله میرسد و درخشانترین وضعیت خود را در آن سال خواهد داشت. در مقابله، زحل از دید ما روبهروی خورشید است؛ هنگام غروب از شرق طلوع میکند و تمام شب دیده میشود. قدرش به ۰٫۳ میرسد و با چشم غیرمسلح هم پیداست. فاصلهٔ زحل از زمین در این زمان حدود ۷۸۴ میلیون مایل است و در برابر صورت فلکی قیطس (Cetus) دیده میشود.
ناسا طرحی به سرپرستی مؤسسهٔ علوم سیارهای (Planetary Science Institute) را برای بررسی یک گودال در ماه انتخاب کرده است. پرسش این است که آیا پشت دهانهٔ این گودال، غاری زیرزمینی و احتمالاً بزرگ ادامه دارد یا نه. اگر چنین غاری وجود داشته باشد، شاید روزی برای فضانوردان پناهگاهی در برابر تابش و نوسانهای شدید دمای سطح ماه فراهم کند. فعلاً موضوع، بررسی امکان وجود غار است، نه تأیید آن.