جیمز وب رد برخوردهای بزرگ را در غبار ستارگان جوان خواند
گروهی به سرپرستی کیت سو با تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope)، قرص‌های آوارِ افراطی پیرامون ستارگان جوان را بررسی کردند؛ محیط‌هایی با مقدار نامعمولی غبار گرم که ممکن است حاصل برخورد اجرام در حال شکل‌گیری باشند. پژوهشگران از میان ۲۱ قرص، دریافتند حدود یک‌سوم غنی از سیلیکا هستند؛ نشانه‌ای احتمالی از برخوردهای پرانرژی میان اجرامی به اندازهٔ مریخ که بخشی از موادشان را بخار کرده است. دو‌سوم دیگر سیلیکای کمتری دارند و احتمالاً از برخوردهای کوچک‌تر، مانند برخوردهای مماسی میان اجرامی به اندازهٔ ماه، پدید آمده‌اند. قرص‌های غنی از سیلیکا فقط دور ستارگان جوان‌تر از ۳۰۰ میلیون سال دیده شدند. این بررسی راهی برای شناخت برخوردهایی است که رصد مستقیم عاملانشان ممکن نیست.
دو پژوهش، اقیانوس انسلادوس را امیدوارکننده‌تر نشان می‌دهند
دو پژوهش داوری‌شده از پژوهشگران دانشگاه آزاد برلین، احتمال زیست‌پذیری اقیانوس زیرسطحیِ شورِ انسلادوس (Enceladus)، قمر زحل، را بررسی کرده‌اند. پژوهش نخست نشان می‌دهد تعیین ترکیب این اقیانوس، از جمله شناسایی مواد زیستی، شاید آسان‌تر از تصور پیشین باشد. پژوهش دوم حاکی از آن است که بعضی میکروارگانیسم‌ها ممکن است راحت‌تر از آنچه گمان می‌رفت در این اقیانوس دوام بیاورند. این نتایج دربارهٔ امکان زندگی‌اند، نه نشانه‌ای قطعی از وجود آن.
چرا نمونهٔ بنو به دو سوی منظومهٔ شمسی اشاره می‌کند
پژوهشگران مؤسسهٔ فناوری فدرال زوریخ و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور، نمونهٔ بازگردانده‌شده از سیارک بنو (Bennu) را از نظر ایزوتوپ‌ها بررسی کردند. تیتانیوم و کرومِ نمونه به مواد بخش بیرونی منظومهٔ شمسی شباهت دارند، اما آهنِ آن به مواد بخش درونی نزدیک‌تر است. به پیشنهاد پژوهشگران، مشتری با ایجاد برآمدگی‌های فشار در قرص اولیه، حرکت ذرات را تغییر داده و به آمیختن مواد نزدیک مرز یخ‌آب کمک کرده است. بنو شاید همان نزدیکی شکل گرفته باشد؛ سیارکی که رد دو ناحیه را با هم حمل می‌کند.
مرکز کهکشان راه شیری ناحیه‌ای شلوغ است: کنار سیاه‌چالهٔ اَبَرپرجرمِ کمان ای‌ستاره (Sagittarius A*) با جرم ۴ میلیون برابر جرم خورشید، گاز، غبار، میدان‌های مغناطیسی قوی و ستارگانی در مراحل گوناگون زندگی حضور دارند. همین هم‌جواری، تصویر این بخش از کهکشان را پیچیده می‌کند.
مریخ امروز سرد و خشک است، اما شواهد زمین‌شناختی و کانی‌شناختی نشان می‌دهند که حدود ۳.۸–۳.۶ میلیارد سال پیش، شاید دوره‌هایی به‌اندازهٔ کافی گرم و مرطوب داشته است تا آب روی سطحش وجود داشته باشد. این آب احتمالاً رودخانه‌ها و دریاچه‌هایی، و حتی اقیانوسی در نیمکرهٔ شمالی، پدید آورده بود.