پژوهشگران در شیشه‌های برخوردیِ خاک ماه که مأموریت چانگ‌ئهٔ ۶ (Chang’e-6) آورده، برای نخستین بار در نمونه‌های طبیعی ماه نوعی آهن به نام γ-Fe شناسایی کرده‌اند. گروهی به سرپرستی هایفنگ دو، با میکروسکوپ الکترونی و روش‌های دیگر، ذرات آهنی در مقیاس نانو را درون شیشه بررسی کرد؛ γ-Fe در هر دو نمونهٔ بررسی‌شده شکل غالب آهن بود. این ساختار معمولاً فقط در دمای بالا پایدار می‌ماند، اما پژوهشگران احتمال می‌دهند سردشدن سریع موادِ ذوب‌شده در برخورد و پوشش شیشه‌ای به ماندگاری‌اش کمک کرده باشد. برخی ذرات پاسخ مغناطیسی پایداری داشتند؛ شاید این «فسیل‌های» ریز بتوانند سرنخ‌هایی از گذشتهٔ مغناطیسی ماه نگه دارند.
کاوشگر جوس (JUICE) آژانس فضایی اروپا در ۲۸ سپتامبر از نزدیکی زمین گذشت و با کمک گرانشیِ سیاره، مسیرش را به سوی مشتری تغییر داد. کاوشگر هنگام نزدیک‌ترین گذر، ۸۶۴۰ km بالای اقیانوس هند بود؛ این مانور جهت حرکتش را ۲۰° تغییر داد و سرعتش را ۳٫۵ km/s افزایش داد. مصرف کم سوخت یعنی ذخیرهٔ بیشتری برای بررسی قمرهای یخی مشتری باقی می‌ماند. گروه مأموریت از این فرصت برای آزمودن ابزارهای علمی هم استفاده کرد؛ زمین این بار نقش سکوی تمرین را داشت.
شبیه‌سازی‌های تازه نشان می‌دهند ناحیه‌ای که بعدها به همسایگی کهکشان راه شیری بدل شد، شاید در آغاز از هزاران کهکشان کوچک‌تر تشکیل شده بود. بعضی از آن‌ها ستاره‌های فراوانی می‌ساختند؛ بعضی دیگر تنها گاز داشتند یا میزبان ستاره‌های مرده و سیاه‌چاله‌ها بودند. این تصویرِ پیشنهادی، با شکل امروزی خانهٔ کهکشانی ما فاصلهٔ زیادی دارد.
شبیه‌سازی‌ها پلی میان کهکشان‌های نخستین و ستاره‌های کهن می‌سازند
پژوهشگران پروژهٔ مگاترون (MEGATRON) با شبیه‌سازی‌های دقیق، پیدایش نخستین ستاره‌ها و تغییرات گاز و عناصر شیمیایی را دنبال کرده‌اند. چهار پژوهش آن‌ها نشان می‌دهد برای پیوندزدن مشاهدات کهکشان‌های جوان با تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) به رد شیمیاییِ به‌جامانده در ستاره‌های کهن راه شیری، باید برهم‌کنش نور ستاره‌ها، گاز و عناصر تازه‌ساخته را دقیق مدل‌سازی کرد. مدل‌های ساده‌تر ممکن است اثر تابش و فرایندهای شیمیایی بر گاز اطراف کهکشان‌ها را دست‌کم بگیرند.
نخستین تصاویر مأموریت مشترک اروپایی‌ـ‌چینی اسمایل (Smile)، شفق قطبی را در سمت آفتابی زمین نشان می‌دهند. تصاویر که در ژوئیهٔ ۲۰۲۶ با نور فرابنفش ثبت شده‌اند، حلقه‌ای گسترده پیرامون قطب شمال را از فاصلهٔ حدود ۷۵٬۰۰۰ miles آشکار می‌کنند؛ شفق تقریباً یک‌سوم سمت روشن زمین را پوشانده است. شفق‌های قطبی با برخورد ذرات باردار خورشیدی به مولکول‌های نزدیک قطب‌ها پدید می‌آیند. چشم ما معمولاً آن‌ها را فقط در تاریکی شب می‌بیند، اما اسمایل نمای دیگری پیش رو گذاشته است.