آژانس فضایی اروپا نخستین مجموعهٔ بزرگ داده‌های تلسکوپ اقلیدس (Euclid) را منتشر کرد: رصد بیش از ۹۰۰ میلیون کهکشان و ۶۰ میلیون منبع نور که انرژی‌شان را از سیاه‌چاله‌ها می‌گیرند. این داده‌ها طی ۱۳ ماه گردآوری شده‌اند و حدود ۱۴٪ از کل پهنهٔ هدف مأموریت شش‌ساله را پوشش می‌دهند. پژوهشگران حالا می‌توانند با ۱٫۷ میلیون گیگابایت داده، جای اجرام را در مدلی سه‌بعدی مشخص کنند. طیف نور هر جرم، سرنخ‌هایی از ترکیب و فاصله‌اش دارد؛ تکه‌هایی که کنار هم، شبکهٔ کیهانیِ دربرگیرندهٔ کهکشان‌ها را آشکارتر می‌کنند.
مریخ‌نورد استقامت (پرسویرنس) ناسا با ابزار شرلوک (SHERLOC)، وجود کربن آلی را در دو سنگ باستانی مریخ تأیید کرده است. این کربن تنها چند میکرون زیر سطحِ نمایان مریخ یافت شده؛ جایی که تابش و مواد واکنش‌پذیر می‌توانند ترکیبات آلی را تخریب کنند. شاید دوام شیمیایی خود ماده یا محافظت کانی‌های اطراف، به بقای آن کمک کرده باشد. کربن شناسایی‌شده شبکه‌هایی بزرگ از اتم‌های کربن دارد و می‌تواند با فرایندهای غیرزیستی هم ساخته شود؛ پس به‌تنهایی مدرک حیات نیست. شناخت چگونگی بقای آن می‌تواند به یافتن محل‌های دیگرِ حفظ مواد آلی در مریخ کمک کند.
اخترشناسان تأیید کرده‌اند که زمین از آوریل، سنگ فضایی کوچکی به نام ۲۰۲۶ کیوکیو۸ (۲۰۲۶ QQ۸) را موقتاً در مدار خود نگه داشته است. این مهمان حدود ۲ متر پهنا دارد و انتظار می‌رود تا ژانویهٔ ۲۰۲۷ بماند. اکنون فاصله‌اش حدود ۱٫۵ برابر فاصلهٔ متوسط ماه است و پژوهشگران احتمال نزدیک‌شدن بیش‌ازحدش به زمین را کم می‌دانند؛ مهمانی جمع‌وجور و ظاهراً کم‌دردسر.
عطارد پس از مقارنهٔ داخلی، دوباره پیش از طلوع خورشید دیده می‌شود. برای صبح ۱۴ نوامبر، راهنمای رصد جای آن را یک ساعت پیش از طلوع، حدود ۵° بالای افق شرقی توصیف می‌کند. زهرهٔ درخشان‌تر بالاتر و سمت راست آن است. عطارد کمتر از ۱° جنوب ستارهٔ کاپای سنبله قرار دارد؛ این دو را می‌توان در یک میدان دید دوربین دوچشمی یا تلسکوپ دید.
