پژوهشی تازه دربارهٔ نمونه‌های سیارک بنو (Bennu) و شهاب‌سنگ مورچیسون (Murchison) نشان می‌دهد مولکول‌های سازندهٔ پروتئین‌های ضروری برای حیات در این دو، شاید با فرایندی یکسان اما در بخش‌هایی دور از هم در منظومهٔ شمسی شکل گرفته باشند. مورچیسون در سال ۱۹۶۹ به زمین افتاد؛ بنو اکنون بیش از ۳۲۲ میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد. نکتهٔ جالب، احتمال شباهت مسیر شیمیایی این مولکول‌هاست، با وجود فاصلهٔ زیاد میان خاستگاه‌هایشان.
پژوهشگران دانشگاه نیومکزیکو با آزمایش سنگ در هیدروژن داغ نشان داده‌اند که شاید زمین هنگام شکل‌گیری، بخشی چشمگیر از آبش را خودش ساخته باشد. در دمای ۱٬۲۰۰ تا ۱٬۴۰۰ درجهٔ سلسیوس، نزدیک به ۸۰٪ اکسید آهن سنگ‌ها به آهن فلزی تبدیل شد و بخار آب تولید کرد؛ با هلیم چنین واکنشی دیده نشد. تعمیم نتایج به زمین جوان، احتمال تولید صدها اقیانوس آب را مطرح می‌کند؛ سازوکاری که شاید در سیاره‌های سنگی دیگر هم رخ دهد.
پژوهشگران ام‌آی‌تی، هاروارد و مؤسسات همکار با شبیه‌سازی لومینا (Lumina)، تحول کیهان آغازین را در پهنه‌ای حدود ۱٫۶ میلیارد سال نوری دنبال کرده‌اند. این مدل، ۲ میلیارد سال تاریخ کیهانی را پوشش می‌دهد و برای نخستین بار بازیونش هیدروژن و هلیم را با هم بازسازی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد ستاره‌ها و کهکشان‌های نخستین عمدتاً هیدروژن را یونیده کردند، اما تابش پرانرژی سیاه‌چاله‌های اَبَرپرجرمِ در حال تغذیه، عامل بازیونش هلیم بود؛ دو فرایندی که به شفاف‌ترشدن کیهان کمک کردند.
گروهی بین‌المللی با داده‌های کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا (Parker Solar Probe)، برای نخستین بار وارونگی جهت چرخش نوسان‌های میدان مغناطیسی را در آشفتگی فضایی مستقیماً مشاهده کرده است. این تغییر در مرز گذار پلاسما از رفتار سیال‌مانند به رفتار ذرات منفرد رخ می‌دهد. با دورشدن باد خورشیدی از خورشید، وارونگی آشکارتر می‌شود و به طول‌موج‌های بلندتر جابه‌جا می‌شود. انگار آشفتگی هم امضای خودش را دارد؛ شناخت این الگو شاید به بهبود مدل‌های پیش‌بینی توفان‌های ژئومغناطیسی کمک کند.
فضاپیمای اروپایی هرا (Hera) بررسی‌های نزدیک سیارکی را آغاز کرده که ناسا در سال ۲۰۲۲ به‌طور عمدی به آن کوبید. آن برخورد بخشی از یک آزمایش دفاع سیاره‌ای بود؛ حالا هرا بررسی هدف را از نزدیک شروع کرده است.
