پژوهشگران با ابزار ریزالو روی رصدخانهٔ ایکس‌ریزم (XRISM)، برای نخستین بار به‌طور مستقیم جریان گازِ ستاره‌ای غول‌پیکر را هنگام گرفتارشدن در دام همدم فشرده‌اش رصد کردند. هدفشان سامانهٔ بی‌پی کروسیس (BP Crucis)، در فاصلهٔ حدود ۱۳٬۰۰۰ سال نوری بود: غول آبی ری ۹۷۷ (Wray 977) پیوسته گاز یونیده از دست می‌دهد و همدمش، تپ‌اختر جی‌ایکس ۳۰۱-۲ (GX 301-2)، از آن تغذیه می‌کند. رصد ۱۶ ساعته، نزدیک پایان یکی از فوران‌های پرتو ایکس، تغییر خطوط جذب آهن را ثبت کرد. انتقال این خطوط به سرخ، حرکت گاز با سرعت حدود ۵۴۰٬۰۰۰ km/h را نشان داد. داده‌ها جریان پلاسما را درست نزدیک ستارهٔ نوترونی آشکار کردند؛ جایی که گاز می‌تواند مستقیم بر آن فروبریزد.
گروهی بین‌المللی از اخترشناسان، با حضور پژوهشگرانی از دانشگاه هنگ‌کنگ، مرحله‌ای پیش‌تر پنهان از فعالیت پرانرژی را پس از ادغام ستاره‌های فشرده شناسایی کرده‌اند. این فعالیت در پرتو ایکس دیده می‌شود و ادغام احتمالاً مربوط به ستاره‌های نوترونی است. بنابراین تصویر فعالیت پس از چنین ادغامی ممکن است مرحله‌ای داشته باشد که تا پیش از این از دید پنهان مانده بود.
پژوهشگران با شبیه‌سازی سه‌بعدی پلاسمای آغازین کیهان بررسی کرده‌اند که آیا میدان‌های مغناطیسی بسیار ضعیفِ به‌جامانده از آن دوران می‌توانند به توضیح اختلاف اندازه‌گیری ثابت هابل کمک کنند. برآورد مبتنی بر تابش زمینهٔ کیهانی حدود ۶۷ km/s/Mpc است؛ اندازه‌گیری‌های مستقیم‌تر حدود ۷۳ km/s/Mpc به دست می‌دهند. در این مدل، میدان‌های مغناطیسی با توده‌توده‌کردن ماده، تشکیل هیدروژن خنثی را تندتر می‌کنند و بر الگوهای تابش زمینه اثر می‌گذارند. مقایسهٔ پیش‌بینی‌ها با رصدها این ایده را رد نکرده است؛ اما هنوز تأییدی برای وجود آن میدان‌ها نیست.
پژوهشگران دانشگاه تگزاس در آستین با سن‌سنجی بلورهای زیرکنِ دگرگون‌شده بر اثر برخورد، زمان پیدایش دهانهٔ مدفون ایمز در اوکلاهما را بازبینی کردند. برآورد تازه می‌گوید شهاب‌سنگ حدود ۳۷۰ میلیون سال پیش برخورد کرده، نه در رویدادی مربوط به حدود ۴۶۷٫۵ میلیون سال پیش. بررسی تصویری بلورها نیز کمک کرد مطمئن شوند زیرکن‌ها خودِ برخورد را ثبت کرده‌اند. تاریخ تازه، این دهانه را به انقراض بزرگی در حدود ۳۷۲ میلیون سال پیش نزدیک می‌کند، اما به‌تنهایی نشان نمی‌دهد برخورد عامل آن انقراض بوده است.
