بررسی یک سیارهٔ سنگی و گدازه‌ای نشان می‌دهد این جهان، برخلاف انتظار، ظاهراً جو دارد. اخترشناسان پیش‌تر شرایط آن را آن‌قدر سخت می‌دانستند که تصور می‌کردند جوی نمی‌تواند دورش باقی بماند. حالا به نظر می‌رسد لایه‌ای بازتابنده از ابرهای کانی‌های سیلیکاتیِ بخارشده آن را پوشانده باشد. سیلیکات‌ها از همان خانوادهٔ ترکیباتی‌اند که کوارتز و ماسه را می‌سازند؛ البته اینجا صحبت از دانه‌های شنِ شناور نیست، بلکه از بخار کانی‌هاست. اگر این برداشت درست باشد، حتی چنین جهان گدازه‌ای هم می‌تواند جوی با ابرهای بازتابنده داشته باشد.
مطالعه‌ای با تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) و آلما (ALMA)، اختروش غبارآلودی را از زمانی آشکار کرده که عمر کیهان کمتر از یک میلیارد سال بوده است. این جرم، با نام J1440+۰۰۱۹، در انتقال به سرخ ۶٫۵۴۸۸ قرار دارد و سیاه‌چالهٔ اَبَرپرجرمی به جرم حدود ۱٫۱ میلیارد خورشید در آن به‌سرعت ماده جذب می‌کند. غبار، نور اختروش را سرخ‌تر نشان می‌دهد. پیش‌چاپ این پژوهش ۹ اکتبر در آرکایو منتشر شد.
پژوهشگران با بررسی شواهد جغرافیایی و محاسبات نجومی، خورشیدگرفتگی کامل ۱۷ ژوئیهٔ ۷۰۹ پیش از میلاد را از دید شهر باستانی چوفو (Qufu) بازسازی کردند. آن‌ها دریافتند جای شهر در محاسبات پیشین درست تعیین نشده بود؛ با تصحیح آن، توانستند شواهد دقیق‌تری دربارهٔ چرخش زمین در گذشته به دست آورند. گزارشی که قرن‌ها پس از گرفت نوشته شده، شاید تاج خورشید را توصیف کند، اما این برداشت هنوز قطعی نیست و باید با احتیاط به آن نگاه کرد.
گروهی به سرپرستی بیبهوتی کومار جها (Bibhuti Kumar Jha) روش ردیابی لکه‌های خورشیدیِ سمت ناپیدای خورشید را بهبود داده‌اند. آن‌ها تصاویر فرابنفش مأموریت استریو (STEREO) را با اندازه‌گیری‌های مغناطیسی رصدخانهٔ دینامیک خورشیدی (SDO) تطبیق دادند تا داده‌های روش خود را تنظیم کنند. روش تازه جای لکه‌های پنهان را پیوسته‌تر دنبال می‌کند. بررسی آن‌ها همچنین نشان داد مدل‌های معمول، شار مغناطیسی خورشید را به اندازهٔ ۱۰ تا ۲۰ درصد از کل شار مغناطیسی آن کمتر برآورد کرده‌اند؛ نکته‌ای مهم برای پیش‌بینی آب‌وهوای فضایی.
مریخ‌نورد استقامت (پرسویرنس) ناسا طی ۱٬۶۴۵ روز مریخی، ذرات ریز و بسیار ریز غبار نشسته بر نمونه‌هایی از مواد لباس فضایی همراه خود را اندازه گرفته است. بعضی از این ذرات آن‌قدر کوچک‌اند که می‌توانند وارد ریه و جریان خون شوند. غبار مریخ بر اثر برخوردهای بادآورده از غبار ماه گردتر و کم‌ساینده‌تر است، اما گوگرد، کلر و آهن هم دارد. یافته‌ها می‌توانند به طراحی لباس و زیستگاه و روش‌های غبارزدایی برای مأموریت‌های آینده کمک کنند.
