اخترشناسان با ابزار ایکس‌شوتر روی تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT)، دور کوتولهٔ سفید جی۱۳۲۸−۱۴۵۰ (J۱۳۲۸−۱۴۵۰) دو حلقه از بقایای اجرام سیاره‌ای دیده‌اند که شکافی آشکار میانشان است. پیش‌تر قرص‌های شناخته‌شدهٔ اطراف کوتوله‌های سفید، نشانهٔ یک حلقهٔ چرخان داشتند. پژوهشگران احتمال می‌دهند دو جرم بازمانده، هرکدام در مداری جدا، به حفظ این ساختار کمک می‌کنند: جرم درونی شاید به اندازهٔ سیارکی معمولی و جرم بیرونی احتمالاً تا اندازهٔ پلوتو یا حتی ماه باشد. ترکیب دو حلقه هم یکسان نیست؛ حلقهٔ درونی گاز منیزیم بیشتری دارد. این تفاوت شاید از خاستگاه‌های سیاره‌ای متفاوت، یا از بخش‌های متفاوت یک جرم، آمده باشد.
رصدخانهٔ ورا روبین (Vera C. Rubin Observatory) در داده‌های تلسکوپ پیمایشی سیمونی، جرم ۲۰۲۶ ED۱۳۸ را یافته است؛ نامزدی برای سیارهٔ کوتوله که آن‌سوی مدار پلوتو قرار دارد. بررسی اولیه نشان می‌دهد شاید از بزرگ‌ترین و درخشان‌ترین اجرام شناخته‌شدهٔ این ناحیه باشد. تصاویر آرشیوی به پژوهشگران امکان داده‌اند بیش از ۱۰ سال از مدارش را دنبال کنند. مدار این جرم تقریباً ۲۵ درجه نسبت به صفحهٔ منظومهٔ شمسی کج است؛ زاویه‌ای که می‌تواند نشانهٔ برهم‌کنش گرانشی گذشته‌اش با نپتون باشد.
پژوهشی تازه این تصور قدیمی را زیر سؤال می‌برد که دنباله‌دارها مواد مولکولی لازم برای پیدایش حیات را به زمین رسانده‌اند. دنباله‌دارها حامل بسیاری از این مولکول‌ها هستند، اما بنا بر این پژوهش، بیشترشان احتمالاً با سرعتی بیش از حد و زاویه‌ای بسیار تند به زمین برخورد می‌کردند؛ شرایطی که زنده‌ماندن آن مولکول‌ها را هنگام برخورد دشوار می‌کند. پس همراه داشتن مواد، لزوماً به معنی رساندن سالم آن‌ها به زمین نیست.
کاوشگر هرا (Hera) متعلق به آژانس فضایی اروپا، برای نخستین بار توانسته دو سیارک هدفش را جدا از هم تشخیص دهد. این دو عضو سامانهٔ دوتایی دیدیموس (Didymos) هستند که اکنون حدود ۱۹۷ میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد. هرا مأموریتی در زمینهٔ دفاع سیاره‌ای است؛ در این رصد، سامانه‌ای که از چنین فاصله‌ای می‌بیند دیگر فقط یک جرم به نظر نمی‌رسد.
پژوهشگرانی با شبیه‌سازی محیط خوشه‌های ستاره‌ای فشردهٔ کیهان آغازین بررسی کرده‌اند که برخوردهای پیاپی ستاره‌ها چه پیامدی داشته است. در برخی شبیه‌سازی‌ها، ادغام‌های پشت‌سرهم ستاره‌ای بسیار پرجرم می‌سازند که مدل‌ها فروپاشی آن را به سیاه‌چاله‌ای پرجرم محتمل می‌دانند. این مسیر پیشنهادی شاید به توضیح سیاه‌چاله‌های اَبَرپرجرمی کمک کند که تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) نشانه‌هایشان را تنها ۴۰۰ میلیون و ۵۰۰ میلیون سال پس از مهبانگ دیده است؛ هنوز توضیح قطعی و مورد توافقی برای پیدایش زودهنگامشان وجود ندارد.
