گروهی بینالمللی به سرپرستی مؤسسهٔ ماکس پلانک برای فیزیک فرازمینی، با دادههای تلسکوپ فضایی جیمز وب، سه سیاهچالهٔ اَبَرپرجرمِ فعال را در کهکشان جی۰۱۴۸-۴۲۱۴ شناسایی کردهاند. این کهکشان بیش از ۱۲٫۵ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد و آن را در زمانی میبینیم که فقط ۱٫۲ میلیارد سال از مهبانگ گذشته بود. پژوهشگران با بررسی طیف گاز هیدروژن و روش طیفاخترسنجی، دو سیاهچاله را نزدیک مرکز، با فاصلهٔ تصویری ۶۲۰ سال نوری، و سومی را در بخش بیرونی یافتند. جالب اینکه سیاهچالهٔ کوچکترِ مرکزی، با جرمی حدود ۶۰۰٬۰۰۰ برابر خورشید، از بزرگترینشان سریعتر ماده میبلعد. این همسایگی میتواند سرنخی از نقش ادغام سیاهچالهها در رشد سریعشان در کیهان جوان باشد.
رصدهای رادیویی فست (FAST) و آرسیبو (Arecibo) به جرمی به نام ایجیسی ۳۲۲۷۵۳ (AGC 322753) اشاره دارند که شاید کهکشانی تاریک باشد. اخترشناسان در آن مخزنی از هیدروژن خنثی یافتهاند که جرمش تقریباً ۲ میلیارد برابر جرم خورشید است؛ گازی که میتواند مادهٔ اولیهٔ ستارهزایی باشد. سیگنال رادیویی نشان میدهد گاز شاید در قرصی بچرخد، اما تصویرهای ژرف آسمان هیچ نور ستارهای متناظری نشان نمیدهند. پرسش اینجاست: با اینهمه گاز، چرا نور ستارهای دیده نمیشود؟