اگر چنین می‌شد…
اگر کفش‌هایمان هیچ اصطکاکی با زمین نداشتند؟
فرض این داستان خیالی است؛ پیامدها در چارچوب همین فرض‌ها بررسی شده‌اند. تصویر مفهومی است و عکس یک رویداد واقعی نیست.
پاها کار می‌کنند، مسیر نه
محکم در چارچوب فرضهابرای رفتن تا یخچال قدم برمی‌دارید، اما پا روی کف می‌لغزد. در راه‌رفتن معمولی، کفش زمین را به عقب هل می‌دهد و زمین با اصطکاک ایستایی ما را جلو می‌راند. اینجا همان نیروی افقیِ لازم حذف شده است؛ حرکت پاها به‌تنهایی جای آن را نمی‌گیرد.
دیوار، موتور اضطراری
محکم در چارچوب فرضهااگر به دیوار برسید و هلش بدهید، دیوار شما را در جهت مخالف هل می‌دهد و می‌توانید روی کف حرکت کنید. این نیرو به صفرکردن اصطکاک کفش وابسته نیست. حالا برای رفتن به آشپزخانه، دیوار از بهترین کفش ورزشی مفیدتر شده است.
ترمز هم از دست می‌رود
محکم در چارچوب فرضهابعد از هل‌دادن دیوار، کفِ بی‌اصطکاک سرعت افقی شما را کم نمی‌کند. برای ایستادن باید یک نیروی افقی دیگر وارد شود؛ مثلاً چیزی را بگیرید. این به معنی حرکت ابدی در خانهٔ واقعی نیست؛ مقاومت هوا و برخورد یا تماس با وسایل می‌توانند حرکت را تغییر دهند.
پس چه می‌شود؟
اصطکاک همیشه دشمن حرکت نیست؛ گاهی همان چیزی است که راه‌رفتن و ترمزکردن را ممکن می‌کند. با کفشِ بی‌اصطکاک، رسیدن تا یخچال ناگهان تبدیل به مسئلهٔ فیزیک می‌شود.
