اگر روی ماه کنسرت برگزار کنیم، تماشاگرها چه می‌شنوند؟

خواننده می‌خواند و نوازنده می‌نوازد، اما تماشاگری که فقط از آن سوی فضای خالی نگاه می‌کند، از صحنه صدایی نمی‌گیرد. بلندترکردن بلندگو هم مشکل را حل نمی‌کند؛ میان صحنه و گوش‌ها، محیطی برای رساندن موج صوتی معمولِ کنسرت نداریم.

بی‌صدا بودن برای شنونده یعنی موج از خلأ به او نرسیده، نه اینکه ساز از لرزش دست کشیده باشد. لرزش می‌تواند در خود ساز حرکت کند؛ اگر مسیر تماس جامدی وجود داشته باشد، انتقال مکانیکی هم ممکن است. خلأ فقط مسیر معمول صدا در هوا را حذف کرده است.

صدای داخل کلاه خواننده را میکروفن می‌گیرد و فرستنده با موج رادیویی به گیرندهٔ تماشاگر می‌رساند. بلندگوی داخل کلاه او دوباره صدا می‌سازد. چیزی که از خلأ گذشته، موج رادیویی است؛ صدایی که می‌شنود، در هوای داخل کلاه ساخته شده است.

اگر همه داخل یک سالن بسته با هوای مناسب باشند، موسیقی مثل روی زمین در هوا پخش می‌شود. بنابراین «در فضا هیچ صدایی نیست» زیادی کلی است؛ باید بپرسیم میان ساز و گوش چه چیزی وجود دارد. دردسر این کنسرت، فاصلهٔ بی‌هواست.