اگر فیلی را به اندازهٔ موش کوچک می‌کردیم، آیا گوش‌هایش برای خنک‌شدن باز هم باید آن‌قدر بزرگ می‌بودند؟

فیل کوچکی را کنار فنجان چای تصور کنید. در این خیال، بدن و گوش‌هایش با هم کوچک شده‌اند؛ هنوز گوش‌های پهنی دارد، اما پرسش این است که آیا برای دفع گرما به آن‌ها نیاز دارد.

با کوچک‌شدنِ یک شکل، حجم آن سریع‌تر از سطحش کاهش می‌یابد. پس این فیل نسبت به حجم بدنش پوست بیشتری در تماس با هوا دارد و گرما آسان‌تر از سطح بدنش جابه‌جا می‌شود.

گوش بزرگ فیل راهی برای واگذاری گرماست. فیلِ کوچک، به‌خاطر نسبتِ بیشترِ سطح به حجم، احتمالاً برای خنک‌شدن کمتر به گوش‌های بسیار بزرگ متکی است؛ در هوای خنک حتی نگه‌داشتن گرما می‌تواند مهم‌تر شود.

از روی اندازهٔ بدن به‌تنهایی نمی‌شود اندازهٔ ایدئال گوش را تعیین کرد. گرمای تولیدشده در بدن، خون‌رسانی به گوش و دمای محیط نیز تعیین می‌کنند گوش‌ها چقدر به خنک‌شدن کمک کنند.

حتی اگر گوش‌های کوچک‌تر برای دفع گرما کافی باشند، گوش‌های فیل در ارتباط با فیل‌های دیگر هم نقش دارند. پس پاسخِ «لازم نیست آن‌قدر بزرگ باشند» فقط دربارهٔ خنک‌شدن است، نه همهٔ کاربردهای گوش.