دانشمندان با رصدخانهٔ آیس‌کیوب (IceCube) نوترینوهایی با انرژی ۱۰ میلیارد برابر نوترینوهای خورشیدی آشکار کرده‌اند؛ ذراتی بی‌بار با جرمی بسیار ناچیز که به‌ندرت با ماده برهم‌کنش می‌کنند. این رصدخانه در اعماق یخ‌های جنوبگان ساخته شده؛ جایی که یخ بسیار شفاف و کمبود حباب‌ها و ناخالصی‌ها، ردیابی درخشش‌های کم‌نور را ممکن می‌کند. نوترینوها از خورشید و نواحی دوردست فضا می‌آیند و سرچشمهٔ بعضی از آن‌ها هنوز ناشناخته است. هر ثانیه حدود ۱۰۰ میلیارد نوترینو از هر سانتی‌متر مربع بدنمان عبور می‌کند؛ مهمان‌هایی که تقریباً هیچ‌وقت برای سلام‌وعلیک نمی‌ایستند.
پژوهشگران با داده‌های تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope) دریافتند ۳۷ کهکشان کوتولهٔ نزدیک، بسیار کمتر از مقداری که برآورد می‌شود ستاره‌هایشان تولید کرده باشند، اکسیژن دارند. این کهکشان‌ها در فاصلهٔ حداکثر ۲۲ میلیون سال نوری از زمین قرار دارند و بسیار کوچک‌تر از کهکشان راه شیری‌اند. نتایج، منتشرشده در آستروفیزیکال ژورنال، از ناهماهنگی میان اکسیژن موجود و تولید برآوردشدهٔ ستاره‌ها حکایت دارد.
رصدخانهٔ ورا روبین (Vera C. Rubin Observatory) در داده‌های پیش‌نمایش خود دو همراه کم‌نور راه شیری را شناسایی کرده است. یکی احتمالاً کهکشانی کوتوله با ستاره‌های کهن و کم‌فلز است، هرچند خوشهٔ کروی بودنش هنوز رد نشده؛ تعیین ماهیتش به تصویربرداری عمیق‌تر و طیف‌سنجی نیاز دارد. دیگری به‌احتمال زیاد خوشه‌ای کروی است که در راستای برآمدگی مرکزی راه شیری، میان انبوه ستاره‌ها و غبار شناسایی شده. چنین کشف‌هایی فرصت تازه‌ای برای بررسی تاریخ شکل‌گیری راه شیری فراهم می‌کنند.
پژوهشگران با پرتو ایکس در دو مرکز ژاپنی، در نمونهٔ سیارک ریوگو (Ryugu) سیلیکات منیزیم آب‌دارِ کم‌بلوری شناسایی کردند. این ماده می‌تواند در شرایط آبی یکسان، نسبت‌های متفاوت منیزیم به سیلیسیم داشته باشد. یافته شاید توضیح دهد چرا کانی‌های کنار هم در نمونه، ظاهراً از شرایط متفاوتی اثر گرفته‌اند: تفاوت ترکیب الزاماً به معنای تفاوت شرایط دگرسانی آبی نیست.
مریخ‌نورد استقامت (Perseverance) ناسا با رسیدن به مسافت تجمعی ۴۵٫۲۲ کیلومتر، رکورد پیمایش روی جرمی آسمانی غیر از زمین را شکست. این مریخ‌نورد پیش‌تر تنها ۲۰۰ متر با رکورد فاصله داشت، اما بررسی سنگ‌های باستانی را به رکوردشکنی ترجیح داد. بهبود نرم‌افزار ترمز و پیش‌بینی لغزش چرخ‌ها به عبور از زمین‌های دشوار کمک می‌کند؛ سامانهٔ مکان‌یابی مستقلش هم تصاویر سطح را با تصاویر مداری مقایسه می‌کند.
