دانشنامهجرم آسمانی
دنبالهدار چوریوموف-گراسیمنکو 67P/Churyumov–Gerasimenko
دنبالهدار چوریوموف–گراسیمنکو (67P) دنبالهداری با دورهٔ حدود ۶٫۵ سال است که فضاپیمای رزتا از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ دور آن مدار زد و فرودگر فیله روی آن نشست.
نامهای دیگر: ۶۷ پی/چوریوموف-گراسیمنکو

دنبالهدار 67P را در سال ۱۹۶۹ کلیم چوریوموف و سوتلانا گراسیمنکو، از اخترشناسان اوکراینی، کشف کردند و نامش از آنهاست. این دنبالهدار از خانوادهٔ مشتری است، یعنی گذرهای نزدیک به مشتری مدار آن را شکل دادهاند، و خورشید را در حدود ۶٫۴۵ سال یکبار دور میزند. نزدیکترین نقطهاش به خورشید در اوت ۲۰۱۵ حدود ۱٫۲ واحد نجومی بود.
شکل و ویژگیهای هسته
هستهٔ آن شبیه اردک لاستیکی است: دو بخش بزرگ و کوچک به هم متصلاند. بزرگترین بعد هسته حدود ۴٫۳ کیلومتر است. سطحش بسیار تیره است و کمچگال است؛ چگالی آن حدود نیمی از آب است، یعنی هسته بسیار متخلخل است. رزتا در آن ترکیباتی مانند گلیسین، آمینواسید ساده، و فسفر را یافت.
ماجرای مأموریت رزتا
فضاپیمای رزتا، از آژانس فضایی اروپا، در اوت ۲۰۱۴ به این دنبالهدار رسید. فرودگر فیله (Philae) در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ روی آن فرود آمد؛ نخستین فرود نرم روی یک دنبالهدار. فیله چند بار جهید و در سایه ماند و پس از چند روز خاموش شد. مأموریت در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶ با فرود کنترلشدهٔ رزتا روی سطح پایان یافت.
یافتههای علمی
آب این دنبالهدار نسبت دوتریوم به هیدروژن متفاوتی با آب اقیانوسهای زمین دارد، پس دنبالهدارهایی از این دست احتمالاً منبع اصلی آب زمین نبودهاند. در عین حال، یافتن مولکولهای آلی نشان میدهد چنین اجرامی مواد پایهٔ زندگی را در خود دارند.
پرسشهای رایج
### دنبالهدار چوریوموف–گراسیمنکو چیست؟
دنبالهداری با هستهای دوبخشی و دورهٔ حدود ۶٫۵ سال که هدف مأموریت رزتای اروپا بود.
### فیله چه بود؟
فیله فرودگر کوچک رزتا بود که در نوامبر ۲۰۱۴ روی این دنبالهدار فرود آمد.
### رزتا چگونه به پایان رسید؟
رزتا در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶ با فرود آرام روی سطح 67P مأموریتش را تمام کرد.
### آیا آب زمین از دنبالهدارها آمده است؟
آب دنبالهدار 67P با آب زمین از نظر ایزوتوپی فرق دارد، پس دنبالهدارهای مشابه آن منبع اصلی آب زمین به نظر نمیرسند.
تصویر روز ناسا
دنبالهدار چوریوموف-گراسیمنکو دمهایش را میسازد۲۷ مهر ۱۴۰۴
صخرهای به ارتفاع یک کیلومتر روی دنبالهدار چوریوموف-گراسیمنکو۲۶ آذر ۱۴۰۳