آزمایش ادینگتون Eddington experiment

آزمایش ادینگتون به رصدهای دو هیئت بریتانیایی در خورشیدگرفتگی کامل ۲۹ مه ۱۹۱۹ می‌گوید. آرتور ادینگتون و فرانک دایسون می‌خواستند ببینند آیا نور ستارگانی که نزدیک خورشید دیده می‌شوند در اثر گرانش خورشید منحرف می‌شود؛ پیش‌بینی‌ای که از نسبیت عام آمده بود.

آزمایش ادینگتون چه چیزی را می‌سنجید؟

نسبیت عام پیش‌بینی می‌کرد که نوری که از کنار خورشید می‌گذرد حدود ۱٫۷۵ ثانیهٔ قوسی خم شود، یعنی دو برابر مقداری که نظریهٔ گرانش نیوتنی می‌داد (حدود ۰٫۸۷). سنجش این خمیدگی عادی ناممکن است، چون درخشش خورشید ستارگان را پنهان می‌کند، اما در خورشیدگرفتگی کامل آسمان تیره می‌شود و ستارگان دیده می‌شوند. به همین دلیل از خورشیدگرفتگی استفاده شد.

رصدها

دو هیئت اعزام شدند: یکی به جزیرهٔ پرنسیپ در آفریقا (ادینگتون) و دیگری به سوبرال در برزیل. عکس‌های ستارگان گرد خورشید با عکس‌های همان ستارگان در شب‌های دیگر مقایسه شد. نتیجه با پیش‌بینی اینشتین سازگار بود و در نوامبر ۱۹۱۹ در لندن اعلام شد.

اهمیت و نقد

این خبر آلبرت اینشتین را در سراسر جهان مشهور کرد. برخی مورخان بعدها دربارهٔ دقت داده‌ها و گزینش عکس‌ها بحث کردند، اما اندازه‌گیری‌های بعدی، به‌ویژه با ردیابی‌های رادیویی و رصد همگرایی گرانشی، نتیجه را با دقت بسیار بالاتر تأیید کرده‌اند. این آزمایش آغاز مجموعه‌ای از آزمون‌های نسبیت عام بود.

پرسش‌های رایج

### آزمایش ادینگتون چه بود؟
آزمایش ادینگتون رصد خمیدگی نور ستارگان در خورشیدگرفتگی ۱۹۱۹ بود که از نسبیت عام اینشتین پشتیبانی کرد.

### چرا آزمایش ادینگتون مهم است؟
چون نخستین آزمون رصدی مهم نظریهٔ نسبیت عام بود و اینشتین را به شهرتی جهانی رساند.

### آزمایش ادینگتون در کجا انجام شد؟
آزمایش ادینگتون در دو مکان، پرنسیپ در آفریقا و سوبرال در برزیل، انجام شد.

### آیا نتیجهٔ آزمایش ادینگتون هنوز معتبر است؟
بله، اگرچه دقت اندازه‌گیری‌های ۱۹۱۹ پایین بود، اندازه‌گیری‌های بسیار دقیق‌تر بعدی خمیدگی نور را تأیید کردند.