گروهی به سرپرستی بریتانی مایلز (Brittany Miles) با تلسکوپ فضایی جیمز وب، تغییرات ابرهای آب را در وایز ۰۸۵۵ (WISE 0855) ردیابی کرده‌اند؛ این نخستین شناسایی ابرهای آبِ متغیر بیرون از منظومهٔ شمسی است. این جرم، سردترین کوتولهٔ قهوه‌ای شناخته‌شده، هم‌اندازهٔ مشتری و در فاصلهٔ ۷٫۵ سال نوری از ماست. پژوهشگران ۱۱ ساعت آن را زیر نظر گرفتند و هر ۱۵ دقیقه یک طیف از نورش ثبت کردند. بررسی‌ها تصویری از جرمی ابری با ترکیب شیمیایی پیچیده به دست می‌دهد؛ جایی که تغییر ابرها یادآور پویایی آسمان آشنای خودمان است، هرچند با دنیایی بسیار متفاوت طرفیم.
دیمیتری واویلوف (Dmitrii Vavilov) و همکارانش با بررسی داده‌های رصدخانهٔ ورا روبین، دو سیارک در کمربند سیارک‌ها یافته‌اند که هرکدام بیش از ۲ کیلومتر پهنا دارند و هر ۵ دقیقه یک دور می‌چرخند. چنین چرخشی برای سیارک‌هایی به این بزرگی پیش‌تر دیده نشده بود. گروه از میان بیش از ۹۰۰۰ سیارک، سرعت چرخش ۲۶۰ مورد را اندازه گرفت. این دو شاید به‌جای توده‌هایی سست، اجرامی یکپارچه باشند؛ احتمالی که می‌تواند برداشت ما از برخوردهای سیارکی را به چالش بکشد.
پژوهشگران ژاپنی در مطالعه‌ای داوری‌شده بررسی کرده‌اند که فرمالدهیدِ موجود در جو مریخ باستان کجا می‌توانسته روی سطح آن حضور داشته باشد. به پیشنهاد آن‌ها، باران شاید این ماده را به آب‌های سطحی رسانده باشد. فرمالدهید در آب می‌تواند به آغاز واکنش‌هایی کمک کند که قندها، اسیدهای آمینه و دیگر مولکول‌های آلی پیچیده را می‌سازند. مریخ زمانی باران، رودخانه و دریاچه داشته است؛ اما این مسیر شیمیایی احتمالی، به‌تنهایی به معنی وجود حیات در گذشتهٔ آن نیست.
میدان‌های مغناطیسی نیرومند شاید به کوتوله‌های سفید اجازه دهند از حد چاندراسخار فراتر بروند. کوتولهٔ سفید هستهٔ بسیار چگالِ باقی‌مانده از ستاره‌ای است که سوختش تمام شده و لایه‌های بیرونی‌اش را از دست داده است؛ اندازه‌اش تقریباً به زمین می‌رسد. برای کوتولهٔ سفیدی که چرخش یا میدان مغناطیسی نیرومندی ندارد، حد بالای شناخته‌شدهٔ جرم حدود ۱٫۴ برابر جرم خورشید است.
ناسا و همکارانش برای آزمودن مواد محافظ گرماییِ نسل بعد، از پایان مأموریت یک فضاپیمای باری استفاده می‌کنند. فضاپیمای سایگنوس ایکس‌ال (Cygnus XL) هنگام جدا شدن از ایستگاه فضایی بین‌المللی، همراه زباله‌ها ۱۲ کپسول آزمایشی کوچک حمل می‌کرد. فضانوردان پیش از جدایی، زباله‌ها را در فضاپیما گذاشتند و کپسول‌های ساخته‌شده به دست دانشجویان دانشگاه کنتاکی را فعال کردند. این آزمایش برای گردآوری داده دربارهٔ موادی طراحی شده که شاید پایهٔ سپرهای گرمایی مأموریت‌های آیندهٔ ماه و مریخ شوند.
