تیمی بینالمللی از اخترشناسان با رصدهای تلسکوپ جمینای شمالی (Gemini North) و تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope)، دورترین و در نتیجه قدیمیترین جفت اختروش فشردهٔ شناختهشده را شناسایی کرده است. نور این جفت از زمانی میآید که فقط ۹۰۰ میلیون سال از مهبانگ گذشته بود. فاصلهٔ دو عضو حدود ۱۸٬۱۰۰ سال نوری است و سیاهچالههای آنها بهترتیب ۱٫۵ میلیارد و ۴۰۰ میلیون برابر خورشید جرم دارند. این سومین جفت اختروش شناختهشده در سپیدهدم کیهانی است؛ اما هنوز توضیح نظری قطعی نداریم که حتی یکی از این غولها چطور اینقدر زود چنین پرجرم شده است.
اخترشناسان با شبیهسازیهای پیچیده، توضیحی احتمالی برای «نقطههای قرمز کوچک» در رصدهای جیمز وب ارائه کردهاند. این اجرام اسرارآمیز احتمالاً زادگاه نخستین سیاهچالههای اَبَرپرجرماند؛ پیشنهادی که شاید یکی از بزرگترین معماهای پیشآمده با رصدهای این تلسکوپ را حل کند.
کاتارینا نیکیوری (Katariina Nykyri) در پژوهشی تازه پیشنهاد کرده گردابهای پلاسمایی دیدهشده با تلسکوپ خورشیدی دنیل کی. اینوی (DKIST) شاید انرژی گرمایش تاج خورشید را تأمین کنند. در این سازوکار پیشنهادی، چرخش گردابها به میدان مغناطیسی تنش وارد میکند و بازپیوند مغناطیسی، انرژی ذخیرهشده را به گرما تبدیل میکند. محاسبات نشان میدهد انتقال بخش کوچکی از انرژی گردابها میتواند گرمای ازدسترفتهٔ تاج را جبران کند؛ اما تأیید میزان انرژی رسیده به لایههای بالاتر، به بررسی بیشتری نیاز دارد.
تیمی بینالمللی به رهبری پژوهشگری از دانشگاه استراسبورگ (University of Strasbourg)، با نقشهبرداری از گاز مولکولی یک گروه کهکشانی در فاصلهٔ ۷ میلیارد سال نوری، اثر محیط متراکم بر ذخیرهٔ گاز کهکشانها را نشان داده است. کهکشانهای این گروه بهطور میانگین کمتر از نصف همتایان منزوی و مشابه خود گاز دارند؛ نشانهای از اینکه محیط کیهانی میتواند ذخایر گازی کهکشانها را کاهش دهد.
رصدهای تازهٔ جیمز وب، وجود جو غلیظ اَبَرزمینِ فراخورشیدی «تیاوآی–۵۶۱ بی» (TOI-561 b) را دوباره تأیید کردهاند. این جو با ابر یا مه، بازتابندگی بالایی دارد. سیاره در کمتر از ۱۰٫۵ ساعت دور ستارهاش میچرخد و سطحش احتمالاً پوشیده از گدازه است. دانشمندان قبلاً تصور میکردند این جهان کوچکتر و نزدیکتر از آن است که بتواند جوی را نگه دارد؛ اما انگار این دنیای داغ، پوشش خودش را حفظ کرده است.