صبح جمعه ۲۷ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۱۶ به وقت تهران، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۶ در حوالی امیریه در استان سمنان رخ داد. کانون آن در عمق ۱۰ کیلومتری زمین بود و ۸ کیلومتر با خود امیریه فاصله داشت.
بزرگی و عمق این زمینلرزه چه می‌گوید؟
زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۶ در ردهٔ لرزه‌های متوسط است. لرزه‌ای به این بزرگی معمولاً در گستره‌ای چندده‌کیلومتری احساس میشود. خسارت سنگین در این اندازه کم‌یاب است، ولی بناهای کهنه و خشتی نزدیک کانون آسیب‌پذیرند.
عمق ۱۰ کیلومتر در میانهٔ پوستهٔ زمین است؛ جایی که بیشتر زمینلرزههای ایران رخ میدهند. لرزه‌ای در این عمق کمی پخش‌تر از لرزه‌های خیلی کم‌عمق به سطح می‌رسد.
انرژی‌ای که این زمینلرزه آزاد کرد حدود ۱۲۰ تن TNT برآورد میشود. مقیاس بزرگی لگاریتمی است: هر یک واحد افزایش بزرگی یعنی حدود ۳۲ برابر انرژی بیشتر، پس لرزه‌ای به بزرگی ۵ حدود ۴ برابر این انرژی دارد.
این ناحیه پیش‌تر هم لرزیده است؟
دومین زمینلرزهٔ این ناحیه در هفت روز گذشته. آخرین زمینلرزهٔ هم‌اندازه یا بزرگتر در این ناحیه: ۴٫۷، دو روز پیش. از خرداد ۱۴۰۳ تا پیش از این زمینلرزه، ۲۰ زمینلرزهٔ دیگر در شعاع ۱۰۰ کیلومتری آن ثبت شده است. آخرین لرزهٔ هم‌اندازه یا قوی‌تر در این شعاع، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۷ در ۲۴ تیر ۱۴۰۴ بود.
در کاتالوگ جهانی زمینلرزههای سازمان زمین‌شناسی آمریکا (USGS)، از آغاز قرن بیستم تاکنون ۸۶ زمینلرزهٔ ۴٫۵ و بزرگتر در شعاع ۱۵۰ کیلومتری این نقطه ثبت شده است. قوی‌ترینِ آن‌ها به بزرگی ۶٫۶ در ۲۳ بهمن ۱۳۳۱، ۱۲۹ کیلومتر دورتر از کانون این زمینلرزه رخ داد. سه زمینلرزهٔ ۶ و بزرگتر در همین فهرست است.
زلزله‌های تاریخی و نام‌دار این پهنه، در ۱۵۰ کیلومتری، زلزلهٔ دامغان (قومس) ۸۵۶، زلزلهٔ ترود ۱۹۵۳ (۲۳ بهمن ۱۳۳۱) و زلزلهٔ بهشهر و ساری ۱۹۳۵ (۲۲ فروردین ۱۳۱۴) هستند؛ جدول پایین صفحه سرگذشت هر کدام را در یک جمله می‌گوید.
پس‌لرزه‌ها
در ماهِ پس از آن ۱۰ زمینلرزهٔ دیگر در ۵۰ کیلومتریاش ثبت شد که قوی‌ترینشان به بزرگی ۵٫۱ در ۲۹ تیر، ساعت ۰۱:۰۷ بود. یعنی لرزهٔ بعدی از خود این زمینلرزه قوی‌تر بود؛ در چنین رشته‌هایی، لرزهٔ نخست را «پیش‌لرزه» می‌نامند.
