اگر چنین می‌شد…
اگر یخ ته آب می‌رفت، زمستان چه فرقی می‌کرد؟
فرض این داستان خیالی است؛ پیامدها در چارچوب همین فرض‌ها بررسی شده‌اند. تصویر مفهومی است و عکس یک رویداد واقعی نیست.
لیوان، اولین صحنهٔ ماجراست
محکم در چارچوب فرضهاتکهیخ را در لیوان رها می‌کنیم و این بار پایین می‌رود. سنگین‌بودنِ کل تکه تعیین‌کننده نیست؛ نسبت جرم به حجم، یعنی چگالی، مهم است. در دنیای واقعی یخ معمولی از آب کم‌چگال‌تر است و شناور می‌ماند؛ فرض ما همین رابطه را برعکس کرده است.
دریاچه دیگر آن کلاه همیشگی را ندارد
محکم در چارچوب فرضهادر سرمای کافی، یخ هنوز می‌تواند نزدیک سطح آب تشکیل شود؛ اما تکه‌های آزادش، طبق فرض، فرو می‌روند. دیگر نمی‌توان روی ماندنِ همان پوشش شناور معمول حساب کرد. این به معنی آن نیست که اولین بلور یخ حتماً باید کف دریاچه ساخته شود.
یخ‌زدن هنوز صورت‌حساب دارد
محکم در چارچوب فرضهافرو رفتن یخ، گرمای آب را با جادو حذف نمی‌کند. برای یخ‌زدن آب باید انرژی از آن خارج شود؛ پس دریاچه قرار نیست با پایین‌رفتن اولین تکه، یک‌باره تا کف یخ بزند. زمستان همچنان باید هزینهٔ سردکردن و تغییر حالت را بپردازد.
برای همهٔ دریاچه‌ها یک پایان ننویسیم
محتملعمق آب، سرمای هوا و مدت آن هنوز مهم‌اند. تغییرِ شناوری می‌تواند روند یخ‌زدگی را عوض کند، اما از همین یک فرض نمی‌توان سرنوشت همهٔ ماهی‌ها یا زمان یخ‌زدن همهٔ دریاچه‌ها را تعیین کرد. داستان جالب است، ولی برای حکم‌دادن دربارهٔ همهٔ دریاچه‌ها کافی نیست.
پس چه می‌شود؟
یخی که روی نوشیدنی شناور می‌ماند، یک ویژگی عجیب و مهم آب را لو می‌دهد. اگر همان یخ فرو می‌رفت، هم صحنهٔ سادهٔ لیوان عوض می‌شد و هم دیگر نمی‌شد زمستان دریاچه را با الگوی آشنای پوشش شناور توضیح داد.
