دو پژوهشگر با بررسی خروجی شبیه‌سازی‌ها نشان داده‌اند که تابش هیدروژن شاید راز روشنایی کهکشان‌های نخستین را توضیح دهد. تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) در سپیده‌دم کیهانی، تنها چندصد میلیون سال پس از مهبانگ، کهکشان‌های درخشانی بیش از انتظار دیده که ستاره‌زایی‌شان در خوشه‌های بسیار فشرده متمرکز است. پژوهشگران فشار تابش لایمن‌آلفا را در تصاویر لحظه‌ای شبیه‌سازی‌ها محاسبه کردند. این نور با جذب و گسیل پیاپی میان اتم‌های هیدروژن، به گاز نیرو وارد می‌کند. فشارش برای پراکندن رشته‌های متراکم ستاره‌زا کافی نبود، اما می‌توانست گاز رقیق و غبار اطراف را کنار بزند؛ انگار مه از جلوی ستاره‌ها پاک شود.
گروهی از پژوهشگران با رصدهای جیمز وب و مدل‌سازی پراکندگی نور نشان داده‌اند دنباله‌دار میان‌ستاره‌ای ۳آی/اطلس (۳I/ATLAS) یخ آب دارد، اما در دانه‌هایی آمیخته با غبار. این ترکیب توضیح می‌دهد چرا بعضی نشانه‌های معمول یخ در طیف آن ضعیف یا غایب بودند. پس از نزدیک‌ترین گذر از خورشید، نشانه‌هایی از یخ بلوری هم دیده شد؛ شاید گرما ساختار یخ را تغییر داده یا کناررفتن غبار، لایه‌های زیرین را آشکار کرده باشد.
اخترشناسان روشی برای پردازش تصاویر جیمز وب ساخته‌اند که نور ستاره را دقیق‌تر حذف می‌کند تا سیاره‌های فراخورشیدی کم‌نور بهتر دیده شوند. این روش، با مدل‌سازی مسیر نور در تلسکوپ و بهره‌گیری از ایده‌های یادگیری ماشین، تغییرات بسیار کوچک ابزار را هم حساب می‌کند. حتی جابه‌جایی چند نانومتری می‌تواند الگوی نور مزاحم را عوض کند؛ پس اینجا لرزش‌های نامحسوس هم دردسرسازند.
پژوهشگران با بازتحلیل داده‌های سطح‌نشین اینسایت (InSight)، سرچشمهٔ مریخ‌لرزهٔ ۲۵ اوت ۲۰۲۱ را گسلی زیر بخش غربی درهٔ والس مارینریس (Valles Marineris) شناسایی کردند. این لرزه با بزرگی ۴٫۲ هنگام ثبت رکورددار بود، اما پس از لرزهٔ ۴٫۷ در مهٔ ۲۰۲۲، در رتبهٔ دوم قرار گرفت. پژوهشگران حرکت زمین‌ساختی در این شکاف پنهان پوسته را محتمل‌ترین توضیح می‌دانند؛ نشانه‌ای از ادامهٔ فعالیت گسل‌ها زیر بزرگ‌ترین درهٔ شناخته‌شدهٔ منظومهٔ شمسی.
ناحیهٔ فعال AR۴۵۶۶ خورشید، شراره‌ای از ردهٔ M۳.۵ تولید کرد که در ۵ نوامبر، ساعت ۱۸:۳۳ UTC به اوج رسید. این رویداد با پرتاب جرم تاجی همراه بود. بررسی اولیه نشان می‌دهد موقعیت این ناحیه برای فرستادن مستقیم مواد به‌سوی زمین مناسب نیست، اما تحلیل نهایی هنوز در جریان است. این ناحیهٔ بزرگ و از نظر مغناطیسی پیچیده، همچنان توان تولید شراره‌های قوی‌تر را دارد.
