آریل Ariel

آریل (Ariel) یکی از پنج قمر بزرگ اورانوس است و از نظر درخشندگی سطح، روشن‌ترین آنها محسوب می‌شود. ویلیام لاسل، اخترشناس انگلیسی، آن را در ۱۸۵۱ کشف کرد. نام آن از یک روح هوایی در نمایشنامهٔ «توفان» شکسپیر و منظومهٔ الکساندر پوپ گرفته شده است. اورانوس خود را ویلیام هرشل در ۱۷۸۱ یافت و دو قمر بزرگ‌تر آن، تیتانیا و اوبرون، را نیز او در ۱۷۸۷ کشف کرد.

ویژگی‌های فیزیکی آریل

آریل در حدود نیمی یخ آب و نیمی سنگ است. سطح آن نسبتاً جوان‌تر از قمرهای دیگر اورانوس به نظر می‌رسد و دهانه‌های برخوردی آن کمتر است. این سطح با دره‌های عمیق و گسل‌های بلند پوشیده شده که نشان می‌دهد در گذشته فعالیت زمین‌شناختی داشته است.

چگونه کاوش شد؟

تنها فضاپیمایی که از نزدیک آریل را دید وویجر ۲ در ژانویهٔ ۱۹۸۶ بود. این فضاپیما تنها بخش جنوبی قمر را روشن دید، زیرا در آن زمان محور اورانوس تقریباً به سوی خورشید بود. بنابراین بخش‌هایی از آریل هنوز هرگز تصویربرداری نشده است. هنوز هیچ مأموریت فعالی برای بازگشت به این قمر وجود ندارد، هرچند ایدهٔ ارسال مدارگرد به اورانوس در دهه‌های اخیر مطرح بوده است. میراندا هم قمر دیگری در همین دستگاه است که زمین‌شناسی عجیبی دارد.

پرسش‌های رایج

### آریل چیست؟
آریل قمر طبیعی بزرگی از اورانوس است که از یخ و سنگ ساخته شده و سطح روشن و پر از دره دارد.

### آریل را چه کسی کشف کرد؟
ویلیام لاسل، اخترشناس انگلیسی، آریل را در سال ۱۸۵۱ کشف کرد.

### آریل چقدر بزرگ است؟
قطر آریل حدود ۱۱۶۰ کیلومتر است، یعنی تقریباً یک‌سوم قطر ماه زمین.

### آیا فضاپیمایی به آریل رفته است؟
فقط وویجر ۲ در سال ۱۹۸۶ از کنار آریل گذشت و از آن عکس گرفت؛ مأموریت دیگری تا کنون به آنجا نرفته است.