رفتن به محتوا
فلک‌بینfalakbin.ir
کانال تلگرام

صفحهٔ اصلی فلک‌بین

آسمان

فضا

زمین

دانش

ابزار

حساب و فرمول

تاریخ و زمان

واحد و اندازه

ریاضی

آسمان و فضا

بدن

آزمایشگاه

آسمان

منظومه و فضا

زمین

نور و کیهان

کیهان و اخترفیزیک

فلک‌بین

کانال فلک‌بین در تلگرام

دانشنامهمنظومهٔ شمسیجرم آسمانی

اورانوس Uranus

اورانوس هفتمین سیارهٔ منظومهٔ شمسی و یکی از دو غول یخی آن است؛ جهانی بدون سطح جامدِ قابل فرود که تقریباً به پهلو می‌چرخد و فصل‌هایی به درازای حدود ۲۱ سال زمینی دارد.

اورانوس با لکه‌های روشن جوی، حلقه‌های کشیده و نقاط قمرها در تصویر رنگ کاذب هابل
Erich Karkoschka (University of Arizona) and NASA/ESA / Wikimedia Commons · Public domain · منبع تصویر

مشخصات

به دورخورشید
قدر ظاهری در مقابلهحدود ۵٫۶
شعاع میانگین حجمی۲۵٬۳۶۲ کیلومتر
قطر استوایی در تراز فشار یک بار۵۱٬۱۱۸ کیلومتر
چگالی میانگینحدود ۱٫۲۷ گرم بر سانتی‌مترمکعب
دورهٔ مداریحدود ۸۴ سال زمینی
دورهٔ چرخش درونی۱۷ ساعت و ۱۴ دقیقه و ۵۲ ثانیه؛ نتیجهٔ پژوهش ۲۰۲۵
دورترین فاصله از خورشید در مدارحدود ۳٫۰۰ میلیارد کیلومتر
نزدیک‌ترین فاصله از خورشید در مدارحدود ۲٫۷۳ میلیارد کیلومتر
خروج از مرکز مدارحدود ۰٫۰۴۷
میل مدار نسبت به دایره‌البروجحدود ۰٫۷۷ درجه
کاشفویلیام هرشل
زمان کشف۱۳ مارس ۱۷۸۱
قمرهای رسمی۲۹؛ صفحهٔ قمرهای ناسا برای اوت ۲۰۲۶

بر پایهٔ منابع بازبینی‌شدهٔ این مدخل.

زندههمین حالا

اورانوس در آسمان تهران

ارتفاع از افق
—
طلوع
—
غروب
—
فاصله از زمین
—
صورت فلکی
—
قدر
—

در مرورگر شما حساب می‌شود؛ شهرتان جایی فرستاده نمی‌شود.

اورانوس (Uranus) را در میدان دوچشمی پیدا می‌کنید و شاید ناامید شوید: آن همه حلقه و رنگ عکس‌ها کجاست؟ از زمین، این جهان بزرگ اغلب فقط نقطه‌ای کم‌نور میان ستاره‌هاست. شناختنش بیش از بزرگ‌نمایی به مقایسه نیاز دارد؛ مقایسهٔ جای آن در شب‌های مختلف، عکس‌هایی در طول موج‌های متفاوت و اندازه‌گیری‌هایی که گاهی چند دهه فاصله دارند. پشت همین نقطه، سیاره‌ای می‌چرخد که قطب‌هایش فصل‌هایی بسیار متفاوت با زمین تجربه می‌کنند.

به‌طور خلاصه

اورانوس غول یخی است، اما پوسته‌ای یخ‌زده برای ایستادن ندارد. محور چرخش آن حدود ۹۸ درجه کج است و هر فصلش تقریباً ۲۱ سال زمینی طول می‌کشد. صفحهٔ قمرهای ناسا برای اوت ۲۰۲۶ شمار ۲۹ قمر رسمی را ثبت کرده است. اورانوس در آسمان بسیار تاریک به مرز دید چشم می‌رسد، ولی برای یافتن مطمئن آن نقشهٔ همان شب و ابزار رصد کمک بزرگی‌اند.

اورانوس را از ایران چگونه پیدا کنیم؟

اورانوس را با نقشهٔ آسمانِ شهر و زمان رصدتان پیدا کنید؛ محل ثابتی که همیشه بتوان به آن اشاره کرد ندارد. در تهران، شیراز یا کویر مرنجاب، نخست ببینید سیاره بالای افق است و از خورشید فاصلهٔ مناسبی دارد یا نه. جای یک نقطه در تصویر قدیمیِ شبکه‌های اجتماعی نمی‌گوید امشب کجا را باید بگردید. آسمان‌نما کمک می‌کند طرح ستاره‌های اطراف سیاره را بشناسید، سپس همان طرح را با میدان دوچشمی مقایسه کنید.

قدر ظاهری، یعنی روشنایی جرم از دید ما، برای اورانوس در حوالی مقابله حدود ۵٫۶ است؛ در این مقیاس عدد بزرگ‌تر یعنی کم‌نورتر. این روشنایی در آسمانی بسیار تاریک به مرز چشم غیرمسلح می‌رسد، اما دیده‌شدن با چشم را نباید انتظار معمول از بالکن شهر دانست. شناختن نقطهٔ درست هم مسئله‌ای جدا از دیدن آن است: اطراف سیاره ستاره‌های کم‌نوری هستند که ممکن است با آن‌ها اشتباه شود.

دوچشمی برای یافتن اورانوس مفید است، ولی معمولاً تصویر کوچکی شبیه یک ستاره می‌دهد. قطر ظاهری سیاره فقط چند ثانیهٔ قوسی است؛ برای تشخیص قرص آن، تلسکوپ مناسب و هوای آرام کمک می‌کنند. حتی آن‌وقت هم انتظار دیدن حلقه‌ها و ابرهای عکس تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope) را نداشته باشید. رنگ ملایم سیاره نیز در هر ابزار و برای هر چشم به یک اندازه آشکار نیست.

آسمان‌نماآسمان هر شهر دنیا، در هر شب و هر ساعت، چه شکلی است؟

غول یخی است؛ پس چرا نمی‌توان روی آن فرود آمد؟

اورانوس غول یخی نام دارد چون در مدل‌های ساختارش، موادِ خانوادهٔ آب، آمونیاک و متان سهم بزرگی دارند؛ «یخی» شکل امروزیِ تمام این مواد را توصیف نمی‌کند. زیر جو، فشار و دما آن‌قدر بالا می‌روند که تصور یک گلولهٔ برفی بزرگ گمراه‌کننده است. در توصیف سادهٔ مدل‌ها، سیالی داغ و چگال بالای بخش مرکزی سنگی قرار دارد. ترکیب و لایه‌بندی دقیق درون را مستقیم ندیده‌ایم.

جو بیرونی عمدتاً هیدروژن و هلیم دارد. اگر کاوشگری در آن پایین برود، با افزایش فشار و دما روبه‌رو می‌شود، نه ساحلی که بشود روی آن نشست. به همین دلیل «قطر سیاره» هم نیاز به قرارداد اندازه‌گیری دارد: برای جسمی بدون مرز سنگی آشکار، پژوهشگران تراز فشار مشخصی را مرجع می‌گیرند.

در برگهٔ دادهٔ ناسا، شعاع استوایی و قطبی در تراز فشار یک بار آمده‌اند. شعاع قطبی ۲۴٬۹۷۳ کیلومتر است؛ این عدد را نباید بی‌توضیح «شعاع اورانوس» نامید. شعاع میانگین حجمی ۲۵٬۳۶۲ کیلومتر است؛ یعنی شعاع کره‌ای که همان حجم را دارد. قطر استوایی در تراز یک بار ۵۱٬۱۱۸ کیلومتر است. تفاوت عددها تناقض نیست؛ هر کدام اندازهٔ متفاوتی از جسمی اندکی پخ را بیان می‌کنند.

اورانوس از نظر قطر کمی بزرگ‌تر از نپتون، ولی از نظر جرم سبک‌تر است. همین مقایسه یادآوری می‌کند که اندازه و جرم یک چیز نیستند و دو سیارهٔ هم‌خانواده هم الزاماً ساختار یکسانی ندارند. عنوان غول یخی نقطهٔ شروع شناخت اورانوس است، نه نقشهٔ قطعی همهٔ لایه‌های زیر ابرهایش.

چرا محور اورانوس این‌قدر کج است؟

کجیِ محور اورانوس اندازه‌گیری شده است، اما علت دقیقِ پیدایش آن هنوز قطعی نیست. محور چرخش سیاره با راستای عمود بر صفحهٔ مدار حدود ۹۸ درجه زاویه دارد. برای تصویر ذهنی، کره‌ای را تصور کنید که محورش تقریباً در امتداد صفحهٔ میز خوابیده است. تشبیه «غلتیدن به دور خورشید» این هندسه را خوب نشان می‌دهد؛ فقط نباید فکر کنیم سیاره روی چیزی تماس دارد و می‌غلتد.

بزرگ‌تر بودن زاویه از ۹۰ درجه با پس‌گرد بودن چرخش همراه است: اورانوس در قرارداد معمولِ مقایسهٔ سیاره‌ها خلاف جهت بیشتر آن‌ها می‌چرخد. این ویژگی را با عقب‌عقب رفتن روی مدار اشتباه نگیرید. چرخش جسم به دور خودش و گردش مرکز آن به دور خورشید دو حرکت جدا هستند.

یک برخورد بزرگ در گذشتهٔ دور می‌تواند محور سیاره را کج کرده باشد؛ ناسا آن را به‌عنوان توضیحی احتمالی معرفی می‌کند. ولی هیچ شاهدی از لحظهٔ آن برخورد در اختیار نداریم که داستانی دقیق از جرم برخوردکننده و مسیرش تعریف کنیم. یک مدل باید بتواند وضع امروز سیاره و همراهانش را توضیح دهد. ظاهر خوابیدهٔ محور، به‌تنهایی مهر تأیید بر یک سناریوی مشخصِ برخورد نیست.

فصل‌های اورانوس چقدر طول می‌کشند؟

هر فصل اورانوس تقریباً ۲۱ سال زمینی طول می‌کشد، چون یک دور گردش آن به دور خورشید حدود ۸۴ سال است. این برآورد از تقسیم سال اورانوسی به چهار بخش به دست می‌آید؛ مدت دقیق بخش‌های مداری کاملاً برابر نیست. فاصلهٔ زیاد از خورشید سال را طولانی می‌کند و کجی شدید محور تعیین می‌کند نور در این سال بلند چگونه میان عرض‌های جغرافیایی تقسیم شود.

نزدیک انقلاب فصلی، یکی از نواحی قطبی بیشتر رو به خورشید قرار می‌گیرد و دیگری زمستانی طولانی را می‌گذراند. ناسا برای این وضعیت، زمستان تاریکِ حدود ۲۱ساله را توصیف می‌کند. نزدیک اعتدال، خورشید بیشتر بالای ناحیهٔ استوایی می‌تابد و الگوی روشنایی عوض می‌شود. پس برای تصور فصل‌ها باید هم جای سیاره روی مدار و هم جهت محورش را در نظر گرفت.

عبارت رایجِ «هر قطب ۴۲ سال رو به خورشید است» این تغییر را پنهان می‌کند. در مدل هندسی ساده، خودِ نقطهٔ قطب می‌تواند تقریباً نصف سال مداری خورشید را بالای افق داشته باشد؛ اما ارتفاع خورشید و شدت تابش در طول این مدت ثابت نیست. آن نصف سال را نباید یک تابستان یکنواخت دانست یا به تمام نیم‌کره تعمیم داد. فصلِ حدود ۲۱ساله، روشنایی پیوسته در نقطهٔ قطب و رو به خورشید بودنِ یک ناحیه، سه توصیف متفاوت‌اند.

برای امتحان این تفاوت، چراغی را خورشید بگیرید و محور یک توپ را تقریباً افقی نگه دارید. توپ را دور چراغ جابه‌جا کنید، بی‌آنکه جهت محور در اتاق تغییر کند. می‌بینید که همان قطب همیشه با یک زاویه نور نمی‌گیرد. این نمایش فقط هندسهٔ نور است؛ دما و گردش جو واقعی، پاسخ پیچیده‌تری به تغییر تابش دارند.

روز اورانوس را چگونه اندازه می‌گیرند؟

پژوهشگران چرخش درونی اورانوس را با ردیابی شفق‌ها و قطب‌های مغناطیسی برآورد می‌کنند، چون سطح سنگیِ نشانه‌داری برای دنبال کردن ندارند. اگر یک ابر را زمان بگیریم، ممکن است سرعت باد را هم وارد اندازه‌گیری کنیم. به همین دلیل «یک دور ابر» الزاماً همان «یک دور چرخش درون سیاره» نیست.

گروهی به سرپرستی لوران لامی (Laurent Lamy) بیش از یک دهه رصد شفق‌های فرابنفش اورانوس با هابل را بررسی کرد. نتیجه‌ای که ESA/Hubble در ۷ آوریل ۲۰۲۵ گزارش کرد، دورهٔ ۱۷ ساعت و ۱۴ دقیقه و ۵۲ ثانیه را برای چرخش درونی به دست می‌دهد. این مقدار ۲۸ ثانیه از برآورد وویجر ۲ طولانی‌تر است. بنابراین «حدود ۱۷ ساعت» همچنان معرفی درستی است، ولی عدد دقیق‌تر باید با روش و تاریخ پژوهش همراه باشد.

همین چند ثانیه برای نقشه‌برداری اهمیت دارد. وقتی دورهٔ چرخش اندکی نادرست باشد، خطای جای عوارض روی نقشه با تکرار دورها جمع می‌شود. دورهٔ اصلاح‌شده مرجع بهتری برای مقایسهٔ رصدهای جدا از هم فراهم می‌کند.

میدان مغناطیسی اورانوس نیز هندسه‌ای ساده شبیه محور چرخش ندارد؛ محور مغناطیسی به‌شدت کج و از مرکز سیاره جابه‌جا است. شفق‌ها به همین میدان مربوط‌اند. پس در یک تصویر، جای شفق یا قطب مغناطیسی را نباید خودکار با قطب جغرافیایی یکی گرفت.

رنگ و سرمای اورانوس از کجا می‌آید؟

متانِ جو با جذب بخشی از نور سرخِ خورشید به رنگ آبی‌سبز اورانوس کمک می‌کند. این رنگ مربوط به نورِ گذرکرده از جو و بازگشته از لایه‌های ابری است؛ تصویری از اقیانوسِ نمایان یا پوسته‌ای آبی نداریم. در ضمن، هر تصویر رنگیِ فضایی هم قرار نیست منظرهٔ چشم انسان را بازسازی کند.

تصویر زیر نمونهٔ روشنی است: هابل آن را با داده‌های فروسرخِ ۸ اوت ۱۹۹۸ ساخته و رنگ‌ها نمایشی‌اند. حلقه‌ها، قمرها و تفاوت‌های جو در چنین تصویری بهتر از نگاه معمول به قرص کم‌نور جدا می‌شوند. نقاط روشن روی سیاره، ویژگی‌های جوی‌اند؛ نقطه‌های پیرامون آن را نباید با همان نقاط ابری یکی گرفت.

اورانوس با لکه‌های روشن جوی، حلقه‌های کشیده و نقاط قمرها در تصویر رنگ کاذب هابل
اورانوس با لکه‌های روشن جوی، حلقه‌های کشیده و نقاط قمرها در تصویر رنگ کاذب هابل Erich Karkoschka (University of Arizona) and NASA/ESA / Wikimedia Commons · Public domain

اورانوس، حلقه‌ها و شماری از قمرهایش در دادهٔ فروسرخ هابل از ۸ اوت ۱۹۹۸؛ رنگ‌ها نمایشی‌اند. پردازش: Erich Karkoschka، دانشگاه آریزونا و NASA/ESA؛ مالکیت عمومی.

کمینهٔ دمای حدود ۴۹ کلوین، برابر با حدود منفی ۲۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد، به بعضی نواحی جو اورانوس مربوط است. این عدد دمای تمام سیاره نیست؛ درون آن داغ است. حتی جملهٔ «از نپتون سردتر است» باید روشن کند چه دمایی را مقایسه می‌کنیم. دورتر بودن از خورشید به‌تنهایی اجازه نمی‌دهد دمای همهٔ لایه‌های دو سیاره را با یک عدد مرتب کنیم.

اورانوس چند قمر و حلقه دارد؟

صفحهٔ قمرهای ناسا برای اوت ۲۰۲۶، اورانوس را دارای ۲۹ قمر رسمی معرفی می‌کند؛ شمار حلقه‌های شناخته‌شده نیز ۱۳ است. پنج قمر بزرگ آن میراندا، آریل، امبریل، تیتانیا و اوبرون‌اند. بسیاری از نام‌های قمرها از شخصیت‌های آثار ویلیام شکسپیر و الکساندر پوپ می‌آیند؛ این خانواده به همین دلیل گاهی «قمرهای ادبی» نامیده می‌شود.

حلقه‌های اورانوس کم‌نورند و دیدنشان با دیدن حلقه‌های زحل در تلسکوپ کوچک قابل قیاس نیست. در عکس پردازش‌شده، روشنایی حلقه‌ها را می‌توان برای نمایش بهتر تنظیم کرد؛ چشم شما پشت چشمی همان امکان را ندارد. همین است که تصویر حلقه‌دار سیاره، وعدهٔ مناسبی برای رصد نخست یک تازه‌کار نیست.

خبر ناسا در ۱۹ اوت ۲۰۲۵ از یافتن قمری در رصدهای تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) خبر داد که خانوادهٔ شناخته‌شده را به ۲۹ رساند. شناسهٔ موقت آن S/2025 U1 است؛ شناسهٔ موقت را نباید نام ادبی نهایی شمرد. پژوهشگران چندین نوردهی طولانی را بررسی کردند تا جرمی کم‌نور را از زمینه و درخشش اطراف سیاره جدا کنند. کوچک‌ترین همراهان می‌توانند حتی از دید یک گذر نزدیک هم پنهان بمانند.

اگر صفحه‌ای قدیمی‌تر هنوز ۲۸ قمر نوشته باشد، لزوماً اشتباه شمارشی رخ نداده است؛ ممکن است پیش از کشف تازه تنظیم شده باشد. در مشاهدهٔ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶، حتی بعضی صفحه‌های عمومی ناسا عدد قدیمی را نگه داشته بودند. برای چنین داده‌ای، تاریخ و صفحهٔ تخصصیِ به‌روزشده از شهرت کلی ناشر مهم‌ترند. شمار فعلی نیز تضمین نمی‌کند همهٔ قمرهای اورانوس را یافته‌ایم.

وویجر چه چیزی را تغییر داد؟

وویجر ۲ نخستین نماهای نزدیک از اورانوس و همراهانش را فرستاد و شناخت ما را از یک قرص دوردست فراتر برد. این فضاپیما در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶ از کنار سیاره گذشت؛ تا بازبینی ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶، تنها فضاپیمای بازدیدکنندهٔ اورانوس است. ناسا کشف ده قمر و دو حلقهٔ تازه را به این گذر نسبت می‌دهد. اندازه‌گیری‌های میدان مغناطیسی و جو نیز بخشی از حاصل همان ملاقات بود.

این ملاقات دیرهنگام را با تاریخ کشف مقایسه کنید: ویلیام هرشل (William Herschel) در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ اورانوس را با تلسکوپ یافت. تشخیص سیاره بودن آن فوری نبود؛ هرشل ابتدا احتمال دنباله‌دار بودن را در نظر گرفت. دیدن یک جرم تازه، شناختن مدارش و فهمیدن جنس آن مراحل جدا بودند. فاصلهٔ میان کشف تلسکوپی و گذر وویجر نشان می‌دهد یک نقطه تا چه مدت می‌تواند اطلاعاتش را از ما پنهان کند.

گذر نزدیک هم محدودیت دارد: فضاپیما در کنار سیاره نمی‌ماند تا تمام فصل‌ها را دنبال کند. برای جهانی با سال ۸۴ساله، یک ملاقات کوتاه را نباید گزارش همهٔ وضعیت‌های ممکن دانست. رصدهای بعدی هابل و وب به همین تصویر ادامه داده‌اند؛ تصویر فروسرخ، کشف قمر کم‌نور و اندازه‌گیری تازهٔ چرخش هر کدام پرسشی متفاوت را جواب می‌دهند.

طرح «مدارگرد و کاوشگر اورانوس» در گزارش اولویت‌های ده‌سالهٔ علوم سیاره‌ای جایگاه بالایی گرفته است؛ خبر هابل در ۲۰۲۵ هم به آن اشاره می‌کند. بااین‌حال، اولویت علمی به‌تنهایی تاریخ پرتاب یا رسیدن تعیین نمی‌کند. تا وقتی برنامهٔ اجراییِ تأییدشده‌ای مبنای خبر نباشد، وعدهٔ سال مشخص برای ملاقات بعدی، بیشتر از شواهدی است که در دست داریم.

پرسش‌های رایج

  1. اورانوس چیست و چه تفاوتی با نپتون دارد؟

    اورانوس هفتمین سیاره از خورشید و یکی از دو غول یخی منظومهٔ شمسی است. نپتون غول یخی دیگر است و دورتر می‌گردد. قطر اورانوس کمی بزرگ‌تر، ولی جرمش کمتر از نپتون است. ویژگی برجستهٔ اورانوس محور تقریباً خوابیدهٔ آن است؛ این کجی باعث می‌شود توزیع نور و فصل‌هایش با سیاره‌ای مانند زمین بسیار متفاوت باشد.

  2. چرا اورانوس به پهلو می‌چرخد؟

    محور چرخش اورانوس حدود ۹۸ درجه با راستای عمود بر صفحهٔ مدارش زاویه دارد؛ به همین دلیل سیاره تقریباً خوابیده به نظر می‌رسد. برخوردی بزرگ در گذشتهٔ دور یکی از توضیح‌های احتمالی این وضعیت است، اما علت دقیق هنوز قطعی نیست. این کجی به چرخش سیاره به دور خودش مربوط است، نه وارونه رفتنِ اورانوس در مدار خورشیدی.

  3. اورانوس چند قمر دارد؟

    اورانوس طبق صفحهٔ قمرهای ناسا برای اوت ۲۰۲۶، ۲۹ قمر رسمی دارد. پنج قمر بزرگ آن میراندا، آریل، امبریل، تیتانیا و اوبرون‌اند. خبر کشف قمری با شناسهٔ موقت S/2025 U1 در اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. شمار قمرها با کشف‌های تازه تغییر می‌کند؛ بنابراین عددِ بدون تاریخ در یک صفحهٔ قدیمی ممکن است وضعیت امروز را نشان ندهد.

  4. آیا اورانوس حلقه دارد و می‌توان آن‌ها را دید؟

    اورانوس ۱۳ حلقهٔ شناخته‌شده دارد، اما حلقه‌هایش بسیار کم‌نورتر از آن‌اند که مانند حلقه‌های زحل هدف معمول یک تلسکوپ کوچک باشند. عکس‌های تلسکوپ‌های بزرگ و فضایی می‌توانند حلقه‌ها را با نوردهی و پردازش مناسب آشکار کنند. روشنایی و رنگ حلقه در یک تصویر علمی الزاماً همان منظره‌ای نیست که چشم انسان پشت چشمی ابزار می‌بیند.

  5. دمای اورانوس چقدر است؟

    کمینهٔ دمای ثبت‌شده برای برخی نواحی جو اورانوس حدود ۴۹ کلوین، یعنی حدود منفی ۲۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد است. این عدد را نباید دمای یک سطح جامد یا تمام سیاره دانست. اورانوس سطح قابل فرود ندارد و با پایین رفتن درون آن، فشار و دما افزایش می‌یابند؛ موادِ درونیِ غول یخی الزاماً یخِ سرد و جامد نیستند.

  6. چرا اورانوس آبی‌سبز دیده می‌شود؟

    متان موجود در جو اورانوس بخشی از نور سرخ خورشید را جذب می‌کند و به رنگ آبی‌سبز نورِ بازگشته از جو کمک می‌کند. این رنگ نشانهٔ دیده‌شدن اقیانوسی روی سطح نیست. بعضی عکس‌های اورانوس نیز از داده‌های فروسرخ ساخته شده‌اند و رنگ کاذب دارند؛ برای فهم رنگ هر تصویر باید توضیح همان تصویر را خواند.

  7. آیا اورانوس با چشم غیرمسلح دیده می‌شود؟

    اورانوس در آسمان بسیار تاریک و شرایط مناسب به مرز دید چشم غیرمسلح می‌رسد، اما در شهر هدف مطمئنی برای چشم نیست. قدر آن حوالی مقابله حدود ۵٫۶ است. دوچشمی و نقشهٔ دقیقِ همان شب پیدا کردنش را آسان‌تر می‌کنند؛ دوچشمی معمولاً آن را نقطه‌ای نشان می‌دهد و برای تشخیص قرص کوچک سیاره، تلسکوپ مناسب لازم است.

منابع

  1. Uranus Facts · NASA · 2025-04-21؛ مشاهدهٔ نویسنده: 2026-10-15
  2. Uranus Fact Sheet · NASA/NSSDCA · مشاهدهٔ نویسنده: 2026-10-15
  3. Uranus Moons · NASA · شمار قمرها: August 2026؛ مشاهدهٔ نویسنده
  4. New Moon Discovered Orbiting Uranus Using NASA’s Webb Telescope · NASA · 2025-08-19
  5. Hubble helps determine Uranus' rotation rate with unprecedented precision · ESA/Hubble · 2025-04-07
  6. Voyager 2: First To Visit All Four Giants · NASA · مشاهدهٔ نویسنده: 2026-10-15
  7. All About Uranus · NASA Space Place · تاریخ متن: 2024-02-26؛ مشاهدهٔ نویسنده:
  8. Hubble Finds Many Bright Clouds on Uranus — PIA02963 · NASA/JPL/STScI · 2000-08-24؛ دادهٔ تصویر: 1998-08-08

آخرین بازبینی:

راهنما و مقاله

برای خواندن بیشتر

همه

فکت علمی

دانستنی‌ها

همهٔ فکت‌ها

اخبار نجوم

در خبرها

همه

تصویر روز ناسا

در تصویرهای روز

همه

در چنین روزی

در تاریخ علم

زیرمجموعه‌ها

در همان خبرها

مدخل‌هایی که با اورانوس در یک خبر آمده‌اند.

پیوند به اینجا

مدخل‌هایی که در متنشان از اورانوس گفته‌اند.

دانش

امروز در بخش دانش

فلک‌بین

در گوشه‌های دیگر فلک‌بین