اخترشناسان با تلسکوپ رادیویی فست (FAST) چین، ابری فشرده از هیدروژن یافتهاند که هیچ ستاره یا کهکشان مرئی در اطرافش دیده نمیشود. این ابر نزدیک به ۵۰۰٬۰۰۰ برابر جرم خورشید هیدروژن خنثی دارد و شاید یکی از قویترین نامزدها برای یک «کهکشان تاریک» منزوی باشد. مقالهٔ این یافته در ۲۴ سپتامبر بهصورت پیشچاپ در آرکایو (arXiv) منتشر شد.
دانشمندان در واضحترین تصاویرِ تاکنون از بازماندهٔ اَبَرنواختری به نام پیای ۳۰ (Pa 30) دیدهاند که رشتههای آتشبازیمانندش جریانهای صاف ماده نیستند؛ هر رشته از زنجیرهای از گرههای ریز گازی ساخته شده است. گمان میرود این بازمانده به اَبَرنواختر اسان ۱۱۸۱ (SN 1181) مربوط باشد؛ همان «ستارهٔ مهمان» که اخترشناسان چین و ژاپن در سال ۱۱۸۱ در صورت فلکی ذاتالکرسی دیدند و ۱۸۵ روز در آسمان پیدا بود. این بازمانده ۷٬۵۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد.
اقیانوس زیر یخهای قمر زحل، انسلادوس (Enceladus)، پنهان است، اما بخشی از مواد آن راهی به سطح پیدا میکنند. فورانهای نزدیک قطب جنوب، بخار آب و ذرات یخی را به بیرون میپاشند. همین مواد راهی برای بررسی اقیانوس پنهان فراهم میکنند، بیآنکه لازم باشد کیلومترها یخ را سوراخ کنیم. بلورهای نمک شاید سرنخهایی دربارهٔ امکان زندگی در زیر این پوستهٔ یخی داشته باشند؛ فعلاً صحبت از سرنخ است، نه یافتن زندگی.
پژوهشگران کالج ترینیتی دوبلین با دادههای تلسکوپ فضایی جیمز وب، هوای کوتولهٔ قهوهای سیمپ ۰۱۳۶ (SIMP 0136) را در فاصلهٔ ۲۰ سال نوری بررسی کردند. آنها با تحلیل تغییرات نور جرم هنگام چرخش آن دریافتند که بخش عمدهٔ تغییرات مشاهدهشده با دو عامل سازگار است: دما و آرایش عمودی ابرها. سه وضعیت آبوهوایی تکرارشونده هم در دادهها دیده شد؛ بعضی نواحی گرمتر و کمابرترند و بعضی خنکتر و پُرابرتر. این روش شاید به شناخت جو دنیاهای دورِ دیگر هم کمک کند.
مهندسان ناسا پس از آزمایشها و تنظیمهای دقیق تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن (Nancy Grace Roman) گزارش کردند که کیفیت تصویر سامانهٔ دوربین اصلی آن نزدیک به ۳۰٪ بهتر از پیشبینی است. آنها ۱۸ آشکارساز ابزار میدان گسترده، سامانهٔ کالیبراسیون و همراستایی اجزای نوری را بررسی کردند؛ آینهها هم از ابتدا آنقدر دقیق جای گرفته بودند که فقط اصلاحهای کوچکی لازم شد. تصویرهای واضحتر برای پیمایشهای گستردهٔ تلسکوپ، از جمله پژوهش دربارهٔ مادهٔ تاریک و انرژی تاریک، اهمیت دارند.