نخستین نتایج علمی مأموریت آرتمیس (Artemis II) منتشر شد؛ مأموریتی که در آن چهار فضانورد ناسا، طی سفر ۱۰روزهٔ آوریل به دور ماه، حدود هفت ساعت از نزدیک به مشاهدهٔ آن پرداختند. گروه علمی عکس‌ها، ضبط‌های صوتی و یادداشت‌های فضانوردان روی نقشه‌های ماه را بررسی کرد و گزارش‌ها و آرشیو داده‌ها را در ۷ اکتبر در دسترس گذاشت. به گفتهٔ این گروه، توصیف‌های گفتاری و نوشتاری فضانوردان از عکس‌ها ارزشمندتر بود: آموزش زمین‌شناسی به آن‌ها کمک کرد تفاوت رنگ و بافت سطح ماه را ثبت کنند. این تجربه نشان می‌دهد مشاهده‌گر آموزش‌دیده چه چیزی می‌تواند به پژوهش‌های ماه و مأموریت‌های انسانی آینده اضافه کند.
اخترشناسان در آرشیو تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope) نشانه‌هایی از سیاره‌ای احتمالی پیرامون کوتولهٔ سفید اچ‌اس ۰۲۰۹+۰۸۳۲ یافته‌اند. این جرم شاید سیاره‌ای «نسل دوم» باشد؛ یعنی به‌جای شکل‌گیری کنار ستاره‌ای نوزاد، از موادی ساخته شده باشد که ستارهٔ رو به مرگ بیرون ریخته است. این احتمال همچنین می‌تواند به حل معمای قدیمی آن کوتولهٔ سفید کمک کند: چرا در جوّش مقدار غیرمعمولی از عنصر نیوبیوم دیده می‌شود؟ فعلاً پای یک احتمال در میان است، نه تولد تأییدشدهٔ سیاره‌ای از خاکستر ستاره.
پژوهشگران به سرپرستی ادل گودوین (Adelle Goodwin) با بررسی زمان پیدایش فوّاره‌ها پس از متلاشی‌شدن ستاره‌ها به دست سیاه‌چاله‌های اَبَرپرجرم، الگویی مشترک یافته‌اند. آن‌ها داده‌های نور مرئی، فرابنفش، پرتو ایکس و رادیویی را کنار هم گذاشتند و از میان ۲۰ رویداد، ۱۰ مورد را برای مقایسهٔ دقیق‌تر برگزیدند. فوّاره‌ها گاهی در آغاز تغذیهٔ سریع سیاه‌چاله پدیدار می‌شوند و گاهی صدها یا هزاران روز بعد، با کاهش آهنگ تغذیه. این رفتار به الگوی شناخته‌شدهٔ سیاه‌چاله‌های کوچک‌تر شباهت دارد.
پژوهشی از دانشگاه فلوریدا نشان می‌دهد گیاهان تقریباً بلافاصله پس از ترک زمین به پرواز فضایی واکنش نشان می‌دهند و فعالیت ژن‌هایشان ظرف چند دقیقه تغییر می‌کند. این نتیجه از آزمایشی به دست آمده که یک فضانورد این دانشگاه در پرواز زیرمداری تجاری نیو شپرد ان‌اس-۲۶ (New Shepard NS-26) در ۲۹ اوت ۲۰۲۴ انجام داد. آزمایش، آغاز سازگاری زیستی گیاهان با شرایط پرواز را ثبت کرده است.
پژوهشگران در شبیه‌سازی فروریزش هستهٔ ۱۹۵ ستاره بررسی کردند که تغییر «طعم» نوترینوها چه اثری بر پایان عمر ستاره دارد. نوترینو می‌تواند میان گونه‌های الکترونی، میونی و تائونی تغییر کند. در این مدل‌ها، حتی تغییر اندک طعم گاهی نتیجه را عوض کرد: ستاره به‌جای انفجار به‌شکل اَبَرنواختر، مستقیماً به سیاه‌چاله فروریخت. اثر در ستاره‌های با جرم ۱۶ تا ۳۰ جرم خورشیدی پررنگ‌تر بود. این یافتهٔ شبیه‌سازی‌شده شاید به توضیح این پرسش کمک کند که چرا اَبَرنواخترهای کمتری از مقدار مورد انتظار دیده می‌شوند؛ هنوز باید نقش واقعی نوترینوها با رصدهای بیشتر آزموده شود.
