پژوهشگران با مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس (ExoMars TGO) نشانهای احتمالی از نشت گاز هیدروژن کلرید در شکافهای آلبا مونس (Alba Mons) یافتهاند؛ بزرگترین آتشفشان مریخ از نظر مساحت. به برداشت گروه، این گاز شاید از ماگمای داغ زیر سنگپوشه بیرون میآید، اما تأیید آن به بررسی بیشتری نیاز دارد. چنین محیطی ممکن است به دهانههای گرمابی زمین شباهت داشته باشد؛ جاهایی که حیات احتمالاً در آنها آغاز شده و امروز هم رونق دارد. این یافته، در کنار شواهد لرزهای پیشین، احتمال وجود ماگما زیر سطح مریخ را تقویت میکند؛ شاید سیارهٔ سرخ فقط خوابیده باشد.
همکاری بینالمللی میرکلاس (MeerKLASS) نخستین اندازهگیری خود از خوشهبندی بزرگمقیاس هیدروژن کیهانی را گزارش کرده است. این دستاورد، روشی را پیش میبرد که میتواند شیوهٔ نقشهبرداری کیهانشناسان از عالم را متحول کند و دانشمندان را به ترسیم نقشهٔ کیهان نزدیکتر سازد.
گروهی به سرپرستی سامانتا گیلبرتجانیزک (Samantha Gilbert-Janizek)، مدلی رایانهای از زمینِ بدون حیات ساختهاند تا فرق سیارهٔ زیستپذیر و سیارهٔ میزبان حیات روشنتر شود. مدل، تحول درون سیاره، سطح و جو را به هم پیوند میدهد و ۱۹ ویژگی کلیدی زمین پیشاصنعتی را در محدودهٔ عدمقطعیت اندازهگیریها بازتولید میکند. طیفهای شبیهسازیشدهٔ آن میتوانند معیاری برای سنجش این باشند که جو یک سیارهٔ فراخورشیدی، بدون حیات هم شبیه جهانی زنده به نظر میرسد یا نه.
گرانش زمین جرم کوچک ۲۰۲۶ QQ۸ را موقتاً به دام انداخته است. رصدهای پیگیری با تلسکوپهای دانشگاه هاوایی و لاول دیسکاوری نشان دادهاند که این مهمان طبیعی است، نه زبالهٔ فضایی؛ احتمالاً یک سیارک کوچک. اندازهاش حدود ۱ متر است و نزدیکترین فاصلهاش به زمین ۰٫۰۰۳۸ واحد نجومی خواهد بود؛ خطری برای برخورد ندارد. ظاهراً از اواخر آوریل همراه ما بوده و انتظار میرود تا دسامبر بماند؛ مهمانی با اقامت کوتاه.
تلسکوپ فضایی سوئیفت (Swift) ناسا، پس از مأموریتی نزدیک به ۲۲ سال، چهارشنبه بر فراز سوماترای شمالی اندونزی وارد جو زمین شد و سوخت. گزارشی از آسیب یا جراحت منتشر نشده است. این رصدخانه برای مأموریتی دوساله طراحی شده بود، اما با سه تلسکوپش انفجارهای پرتو گاما، اَبَرنواخترها و سیاهچالهها را بررسی کرد. توان چرخیدن بهسوی هدفهای تازه در چند دقیقه، آن را به ابزاری مهم برای پیگیری رویدادهای ناگهانی کیهان تبدیل کرده بود.