دانشمندان ژاپنی هر پنج باز نوکلئوتیدی اصلی سازندهٔ دی‌ان‌ای و آر‌ان‌ای را در نمونه‌های سیارک ریوگو (Ryugu) شناسایی کردند؛ موادی که مأموریت هایابوسا۲ (Hayabusa2) در سال ۲۰۲۰ به زمین آورد. پژوهشگران در محیط آزمایشگاهی فوق‌پاک، مولکول‌های آلی را با آب و اسید هیدروکلریک استخراج و برای شناسایی خالص‌سازی کردند. آدنین، گوانین، سیتوزین، تیمین و اوراسیل در هر دو نمونهٔ بررسی‌شده، با مقدارهایی تقریباً مشابه حضور داشتند. پیش‌تر فقط اوراسیل در این نمونه‌ها گزارش شده بود. این نتیجه که در نیچر آسترونومی (Nature Astronomy) منتشر شده، نشان می‌دهد مواد اولیهٔ ژنتیکی شاید در سال‌های آغازین منظومهٔ شمسی گسترده بوده‌اند؛ نه اینکه خود حیات در سیارک پیدا شده باشد.
جرم سرخ و کم‌نوری که تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) دیده بود، ابتدا نامزدی احتمالی برای یکی از نخستین کهکشان‌های کیهان به نظر می‌رسید. اما مقایسهٔ تصویرهایی با فاصلهٔ حدود ۳½ سال نشان داد جرم ملقب به کاپوتائورو (Capotauro) جابه‌جا شده است؛ سرنخی که هویت آن را به‌عنوان یک کوتولهٔ قهوه‌ای سرد آشکار کرد.
پژوهشی احتمال می‌دهد شفق‌های سرخ و سبز هر دو منشأیی وابسته به الکترون‌ها داشته باشند. در شب ۱۰ مه ۲۰۲۴، با رسیدن توفان خورشیدی شدید به زمین، پژوهشگران چند مؤسسهٔ آلمانی برای تماشای آسمان بیرون رفتند. وبگاه‌های پیش‌بینی شفق، دیده‌شدن این نمایش را حتی در جنوب نیدرزاکسن محتمل دانسته بودند؛ فرصتی که پژوهشگران هم نخواستند از دست بدهند.
شبیه‌سازی‌های تازه نشان می‌دهند برای منحرف‌کردن یک سیارک ناهموار، محل برخورد پرتو ایکسِ انفجار هسته‌ای می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. در این روش پیشنهادی دفاع سیاره‌ای، انفجار یک سوی سیارک را با پرتو ایکس بمباران می‌کند تا آن را از مسیرش براند. نتیجهٔ شبیه‌سازی‌ها می‌گوید شکل نامنظم سیارک در تعیین محل هدف‌گیری اهمیت دارد.
پژوهشی روی موش‌های صحرایی نشان می‌دهد تابش فضایی شاید خطر آسیب قلبی فضانوردان را افزایش دهد. موش‌هایی که دوز تابشی مشابه سفر طولانی به مریخ دریافت کردند، نزدیک به یک سال بعد، بافت جوشگاهی بیشتری دور رگ‌های کوچک قلبشان داشتند؛ نشانه‌ای از فیبروز قلبی که خطر نارسایی قلب را بالا می‌برد. این نتیجه را نمی‌توان قطعی به انسان تعمیم داد، اما پژوهشگران بر پیگیری سلامت فضانوردان مدت‌ها پس از بازگشت تأکید دارند.
