اسپیسایکس (SpaceX) شنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶، مرحلهٔ بالایی استارشیپ (Starship) را پس از بازگشت از فضا با بازوهای مکانیکی برج پرتاب گرفت. فضاپیمای «شیپ ۴۲» در پانزدهمین آزمایش پروازی یکپارچه، ۱۴ دور در ارتفاع حدود ۲۶۵ کیلومتر (۱۶۵ مایل) گردش کرد. سپس هنگام بازگشت به جو، کاشیهای ارتقایافتهٔ محافظ حرارتیاش را آزمود. فضاپیما از میان آسمان ابری تگزاس پایین آمد، با روشنکردن موتورها معلق ماند و میان بازوهای برج در سکوی پرتاب ۲ آرام گرفت. اهمیت این رویداد در نخستینبودنش بود: یک فضاپیمای مرحلهٔ بالایی مداری، پس از بازگشت از فضا در محل پرتابش در هوا گرفته شد.
اخترشناسان از سال ۲۰۲۲ با معمای دستهای از اجرام کیهانی به نام «گذراهای رادیویی بلنددوره» روبهرو شدهاند. این اجرام هر چند دقیقه تا چند ساعت، درخششهای شدیدی از امواج رادیویی به فضا میفرستند. منشأ برخی از آنها به سامانههای دوتایی رسیده است: یک کوتولهٔ سرخ، یعنی ستارهای کوچک، کمنور و سرد، که با بازماندهای ستارهای به نام کوتولهٔ سفید در مدار است.
متیو هولمن با بررسی دادههای تلسکوپ پیمایشی سیمونی در رصدخانهٔ ورا روبین، جرم یخی «۲۰۲۶ ED۱۳۸» را شناسایی کرد؛ نامزدی برای ششمین سیارهٔ کوتولهٔ رسمی منظومهٔ شمسی. قطر برآوردی آن ۶۰۰ تا ۱٬۵۰۰ کیلومتر است، اما تأیید اندازه و شکل تقریباً گرد آن به رصدهای بیشتری نیاز دارد. این جرم در فاصلهٔ حدود ۴۶ واحد نجومی از خورشید قرار دارد و پسزمینهٔ شلوغ ستارگان راه شیری، تشخیص حرکت کمنورش را دشوار کرده بود.
تلسکوپ اقلیدس (Euclid) متعلق به آژانس فضایی اروپا، ۳۱ اختروش بسیار کهن یافته که دو موردشان رکورد کهنترین اختروشهای شناختهشده را شکستهاند. این هستههای درخشان کهکشانی، با نیروی سیاهچالههای اَبَرپرجرم، زمانی بهاندازهٔ یک تریلیون خورشید نور میتاباندند که کیهان فقط ۶۷۰ میلیون سال داشت. توان اقلیدس در یافتن نمونههای کمنورتر، تصویر فراگیرتری از این جمعیت میدهد و به بررسی رشد سریع نخستین سیاهچالههای عظیم کمک میکند.
اخترشناسان با تصاویر پُروضوح تلسکوپ فضایی جیمز وب و کمک همگرایی گرانشی یک خوشهٔ کهکشانی پرجرم، اَبَرنواختر آرس (SN Ares) را در زمانی یافتند که کیهان ۴٫۹ میلیارد سال داشت. مقالهٔ این کشف، منتشرشده در ۲۳ اکتبر بهشکل پیشچاپ، زمان رسیدن تصویرهای اعوجاجیافتهٔ دیگر همین انفجار را پیشبینی میکند؛ تصویرهایی که شاید طی حدود ۷۰ سال به ما برسند.