اگر یک جرعه آب را در ایستگاه فضایی رها کنیم؟

روی زمین منتظریم جرعه پایین بریزد. اینجا ایستگاه و آب و فضانورد با هم در سقوط آزاد مداری‌اند؛ آب مثل حالت معمول ته ظرف جمع نمی‌شود. گرانش زمین ناپدید نشده است، اما در این وضعیت حسِ وزن و رفتار معمولِ پایین‌ریختن را نداریم.

کشش سطحی کمک می‌کند آبِ جداشده جمع‌وجور بماند و در شرایط آرام به شکلی نزدیک به کره درآید. آن سطح، پوستهٔ جامد نیست؛ اثر نیروهای میان مولکول‌هاست. چیزی شبیه یک گوی شفاف داریم، نه حباب صابونِ توخالی.

با ضربه، جریان هوا یا تماس با سطح، همین توده می‌تواند حرکت کند و تغییر شکل بدهد. پس عکسِ گردِ آب به معنی این نیست که تمام آب‌های ایستگاه همیشه کره‌های کامل‌اند؛ شکلشان به شرایط و تماس با اطراف هم وابسته است.

برای نوشیدن لازم نیست آب را با یک قاشق خیالی شکار کنیم. در نمونه‌های واقعیِ فنجان فضایی، هندسهٔ ویژه و نیروهای مویینگی مایع را تا لبه هدایت می‌کنند. فنجان، جاذبه تولید نمی‌کند؛ از رفتار همین مایع کمک می‌گیرد.