اسپیس‌ایکس (SpaceX) روز جمعه استارشیپ (Starship) را به مدار زمین فرستاد، اما تلاش برای بازیابی هر دو مرحله در سکوی پرتاب به نتیجه نرسید. گرفتن بوسترِ طبقهٔ اول به‌دلیل نگرانی‌های ایمنی لغو شد و بوستر پس از سقوط در خلیج مکزیک منفجر شد. بااین‌حال، خود فضاپیما در مدار «سالم» گزارش شد و در مسیر بازگشت روز شنبه به محل پرتاب در تگزاس بود. شرکت قصد داشت برای نخستین بار این فضاپیما را هنگام بازگشت بگیرد؛ برنامه‌ای که قرار بود همراه با بازیابی بوستر، آزمونی بی‌سابقه برای گرفتن هر دو مرحله باشد.
پژوهشگران با ماهوارهٔ ژاپنی آراسه (Arase) دریافتند که هنگام طوفان خورشیدی مه ۲۰۲۴، ذرات جو زمین بر ترکیب جریان حلقه‌ای پیرامون سیاره غالب بودند؛ سهم باد خورشیدی بسیار کم بود. این نخستین اندازه‌گیری مستقیم ترکیب این جریان در طوفانی با چنین شدتی بود. یون‌های سنگین‌ترِ زمینی شاید اختلال مغناطیسی را تقویت کرده باشند؛ یعنی جو خودمان احتمالاً در شدت ماجرا نقش پررنگ‌تری از تصور قبلی داشته است.
گروهی بین‌المللی به رهبری پژوهشگران دانشگاه لیدن، با آرایهٔ رادیویی لوفار (LOFAR) عمیق‌ترین و دقیق‌ترین نمای کهکشان‌های رادیویی در بسامدهای پایین را تهیه کردند. تصویر حاصل از ۲۰۰ ساعت رصد، ۶۳٬۰۰۰ چشمهٔ رادیویی دارد و تفکیک‌پذیری‌اش بیست برابر تصویر پیشین است. حالا فوّاره‌هایی که قبلاً لکه‌هایی بی‌جزئیات بودند، آشکارتر دیده می‌شوند؛ فرصتی برای بررسی تعامل آن‌ها با محیط و تحولشان در گذر زمان.
اخترشناسان با بررسی داده‌های تلسکوپ لاموست (LAMOST) و پیمایش آپوجی (APOGEE)، غول سرخی را شناسایی کردند که همدمی نادیدنی دارد. خود همدم مستقیماً دیده نمی‌شود، اما اثر گرانشی‌اش بر غول سرخ قابل تشخیص است. این جرم احتمالاً ستارهٔ نوترونی بسیار پرجرمی است و شاید به روشن‌شدن شکاف جرمی میان ستاره‌های نوترونی و سیاه‌چاله‌ها کمک کند.
پژوهشگران دانشگاه فنی استانبول با بازبینی یک نظریهٔ جایگزین گرانش، سناریویی یافتند که در آن چگالی مؤثر انرژی تاریک از منفی به مثبت می‌رسد. طبق این راه‌حل ریاضی، تغییر حدود ۹٫۵ میلیارد سال پیش رخ داده، بدون نیاز به پارامتر تنظیم‌پذیر تازه. رصدهای ابزار طیف‌سنجی انرژی تاریک (DESI) نیز نشانه‌هایی از تغییر تأثیر انرژی تاریک دارند، اما هنوز برای اعلام کشف کافی نیستند؛ این سناریو یک احتمال نظری است، نه تاریخ قطعی کیهان.
