صورت فلکی تور

داستان نام

تور هیچ اسطورهٔ کهنی ندارد. نیکلا لویی دو لاکایی در دههٔ ۱۷۵۰، هنگام رصد آسمان جنوبی از آفریقای جنوبی، آن را به‌نام ابزاری تعریف کرد که خودش در رصد از آن بهره می‌برد: توری از رشته‌های ظریف در چشمی دوربین که شمارش و اندازه‌گیری ستاره‌ها را آسان می‌کرد. لاکایی به همین ترتیب صورت‌های دیگری برای ابزارهای علمی ساخت. پیش از او ستاره‌های این ناحیه بی‌نام مانده بودند، چون از اروپا و خاورمیانه دیده نمی‌شدند.

چطور پیدایش کنیم

این صورت از ایران تقریباً دیده نمی‌شود. تنها لبهٔ شمالی‌اش از جنوبی‌ترین نقطه‌ها، مانند چابهار، در بهترین شرایط می‌تواند چند درجه بالای افق بیاید و ستاره‌های اصلی‌اش زیر افق می‌مانند. در نیم‌کرهٔ جنوبی بهترین زمان شب‌های دی است. آن را در سمت باختر ابر ماژلانی بزرگ جست‌وجو کنید، در بخشی از آسمان که ستارهٔ پرنور ندارد.