اخترشناسان طولانی‌ترین فعالیت ثبت‌شدهٔ موتور مرکزی یک انفجار پرتو گاما را مشاهده کرده‌اند. این فعالیت در چارچوب زمانی خود انفجار حدود ۲۷ روز ادامه داشته؛ یعنی حدود ۲۰ روز بیشتر از رکورد پیشین. انفجار در انتقال به سرخ ۰٫۸۵۷۷ رخ داده است. مقاله‌ای که ۱۸ سپتامبر در سرور پیش‌چاپ آرکایو منتشر شد، چند سازوکار احتمالی را برای تأمین انرژی این رویداد بررسی می‌کند. فعلاً معما همین است: چه چیزی توانسته موتور چنین انفجاری را این‌همه مدت فعال نگه دارد؟
گروهی در سرن (CERN) به سرپرستی فیزیک‌دانان ام‌آی‌تی (MIT)، با بررسی داده‌های آشکارساز سی‌ام‌اس (CMS) شواهد روشنی از موج‌هایی یافته‌اند که کوارک‌های پرسرعت در پلاسمای کوارک‌ـ‌گلوئون بر جا می‌گذارند. برخورد یون‌های سنگین، مقدار بسیار اندکی از این مادهٔ آغازین جهان را برای لحظه‌ای بازسازی می‌کند. رد کوارک‌ها نشان می‌دهد پلاسما به حرکت آن‌ها مثل سیالی یکپارچه پاسخ می‌دهد، نه صرفاً مجموعه‌ای از ذرات پراکنده. بررسی این موج‌ها می‌تواند به شناخت ویژگی‌های آن ماده کمک کند.
تلسکوپ جمنای شمالی (Gemini North) با طیف‌نگار چندجرمی‌اش، دقیق‌ترین نمای تاکنون از پا ۳۰ (Pa 30) را ثبت کرده است؛ جرمی که احتمالاً بازماندهٔ اَبَرنواختر تاریخی اس‌ان ۱۱۸۱ (SN 1181) است. تصویر تازه نشان می‌دهد رشته‌های آتش‌بازی‌مانند آن صاف نیستند، بلکه از زنجیره‌هایی از گره‌های کوچک گاز ساخته شده‌اند. پژوهشگران حدود ده برابر ساختار رشته‌ای بیشتری دیده‌اند. این گره‌ها شاید نشان دهند تغییرات دما یا چگالی محیط اطراف ستاره، به مواد پرتاب‌شده از انفجار شکل داده است.
دوربین انرژی تاریک روی تلسکوپ ویکتور ام. بلانکو در شیلی، تصویری از کهکشان مارپیچی ام۹۶ (M96) ثبت کرده است. این کهکشان در فاصلهٔ ۳۵ میلیون سال نوری قرار دارد و از نظر جرم و اندازه به کهکشان راه شیری شبیه است؛ اما هستهٔ روشنش در مرکز نیست و نوارهای تیرهٔ غبارش تغییر شکل داده‌اند. اخترشناسان گمان می‌کنند این ویژگی‌ها ردِ برهم‌کنش‌های گرانشی گذشته با دیگر اعضای گروه کهکشانی آن باشند.
بارش شهابی اژدهایی (Draconids) از ۶ تا ۱۰ اکتبر جریان دارد و در ۸ تا ۹ اکتبر به اوج می‌رسد. انتظار می‌رود حدود ۱۰ شهاب در ساعت دیده شود، هرچند این بارش سابقهٔ طغیان‌های پیش‌بینی‌نشده هم دارد. برخلاف بسیاری از بارش‌ها، بهترین وقت تماشایش شب‌هنگام، پس از تاریک‌شدن هواست. نقطه‌ای که شهاب‌ها ظاهراً از آن می‌آیند در صورت فلکی اژدهاست، ولی ممکن است در هر جای آسمان دیده شوند. ماه نو در ۱۰ اکتبر هم نوید آسمانی کم‌نورتر برای تماشا می‌دهد.
