اخترشناسان با بازبینی داده‌های بایگانی تلسکوپ فضایی هابل، سرنخی یافته‌اند که نشان می‌دهد کوتولهٔ سفید اچ‌اس ۰۲۰۹+۰۸۳۲ (HS 0209+۰۸۳۲) شاید میزبان سیاره‌ای از نسل دوم باشد. در پژوهشی که در نشریهٔ نیچر استرونومی (Nature Astronomy) منتشر شده، آن‌ها مقدار زیاد عنصر نیوبیوم و فراوانی‌های شیمیایی نامعمول دیگری را در داده‌های این ستاره شناسایی کرده‌اند. نشانه‌های شیمیایی ناشناختهٔ آن بیش از یک‌چهارم قرن در بایگانی هابل مانده بود. کوتولهٔ سفید، هستهٔ باقی‌مانده از ستاره‌ای کم‌جرم است؛ بنابراین احتمال وجود چنین سیاره‌ای در اطراف آن، پرسش تازه‌ای دربارهٔ گذشتهٔ این سامانه پیش می‌کشد. فعلاً صحبت از یک نامزد است، نه سیاره‌ای تأییدشده.
دو اخترشناس با بررسی داده‌های بایگانی و رصدهای تلسکوپ‌های رادیویی، جرمی به نام آیراس ۱۸۲۹۳−۰۹۴۱ (IRAS 18293−۰۹۴۱) را نامزد نخستین «میکروبلیزر» شناخته‌شده دانسته‌اند؛ جرمی که ظاهراً در کهکشان راه شیری است و فوّاره‌اش تقریباً به سوی زمین می‌آید. آن‌ها نخست ردّش را در فهرستی از سال ۱۹۸۳ پیدا کردند و سپس با داده‌های سه رصدخانه جای آن را مشخص کردند. به‌گمان پژوهشگران، فوّارهٔ دیگر این جرم شاید با برخورد به ابری از ماده، ذراتی با انرژی بسیار بالا تولید کند. بررسی‌های بیشتر برای آزمودن این توضیح ادامه دارد.
اخترشناسان ستاره‌ای را در فاصلهٔ ۳۰۰ سال نوری رصد کرده‌اند که به‌آرامی جرمی را به سوی خود می‌کشد. معمولاً اجرامی که دور ستاره‌ها می‌گردند، در مدارهایی پایدار و جدا از آن‌ها می‌مانند. اما اگر جرمی بیش از حد به ستاره‌اش نزدیک شود، ستاره می‌تواند آن را به درون بکشد و ببلعد.
پژوهشگران با بررسی داده‌های مداری گرانشی و مغناطیسی، ساختار زیر «پیچش دیوار» (Dewar Swirl) در سوی دور ماه را بررسی کرده‌اند. این ساختار، رسوب بازالتی باستانیِ مدفونی است که آن‌ها آن را آتشفشانی مدفون می‌دانند. به‌گفتهٔ پژوهشگران، ناهنجاری مغناطیسی این ناحیه می‌توانسته باد خورشیدی را از سنگ‌پوشهٔ بالای آن دور کند و سطح را روشن‌تر نگه دارد. آن‌ها شکل‌گیری ناهنجاری را نشانه‌ای از وجود میدان مغناطیسی بادوام در گذشتهٔ ماه می‌دانند.
خورشید در بازهٔ ۱۱ UTC روز ۵ تا ۱۱ UTC روز ۶ اکتبر، سه شرارهٔ ردهٔ ام تولید کرد: یکی از ناحیهٔ فعال ۴۵۴۵ و دو شراره از ناحیهٔ فعال ۴۵۴۹. قوی‌ترین آن‌ها، شرارهٔ ام۱٫۸، ساعت ۸:۰۵ UTC روز ۶ اکتبر به اوج رسید و اختلال رادیویی خفیفی بر فراز دریای عرب پدید آورد. ناحیهٔ تازه‌پدید ۴۵۴۹ به‌سرعت رشد کرده و به آرایش مغناطیسی پیچیده‌ای رسیده است؛ بنابراین می‌تواند شراره‌های بیشتری، حتی از ردهٔ ایکس، تولید کند.
