اخترشناسان با رصدهای رادیویی آرایهٔ بزرگ میلی‌متری/زیرمیلی‌متری آتاکاما (ALMA)، ستاره‌ای رو به مرگ را هنگام دگرگونی رصد کرده‌اند. داده‌ها حلقه‌ای را نشان می‌دهند که ردّ آخرین فوران این ستاره را در خود دارد؛ انگار لحظه‌ای از پایان زندگی آن ثبت شده باشد. پژوهش تازه ۱۸ سپتامبر در سرور پیش‌چاپ آرکایو منتشر شده و برای انتشار در مجلهٔ اخترفیزیک پذیرفته شده است.
پژوهشی تازه در مجلهٔ نامه‌های اخترفیزیک نشان می‌دهد وقتی خورشید بخش بزرگی از جرمش را از دست بدهد و سرانجام بمیرد، پایان کار برخی سیاره‌های بیرونی شاید خیلی زودتر از برآوردهای پیشین برسد. طبق این پژوهش، بازهٔ زمانیِ مطرح‌شده برای آن‌ها از یک کوئینتیلیون سال به حدود ۱ میلیارد سال کاهش می‌یابد. پس صحبت از سرنوشت همهٔ سیاره‌ها نیست؛ همین تفاوت هم تصویر آیندهٔ منظومهٔ شمسی را تغییر می‌دهد.
گروه پروژهٔ اندازه‌گیری هلیوم نخستین با تلسکوپ بزرگ دوچشمی، مقدار هیدروژن و هلیوم را در نواحی گاز میان‌ستاره‌ایِ ۵۴ کهکشانِ کم‌فلز بررسی کرده است. این کهکشان‌ها برای برآورد هلیوم آغازین مناسب‌اند، چون هلیومِ ساخته‌شده در ستاره‌ها کمتر نتیجه را مخدوش می‌کند. سهم جرمی هلیوم نخستین را ۲۴٫۵۸٪ به دست آوردند؛ نزدیک به برآورد ۲۴٫۶۷٪ از رصدهای پلانک از تابش زمینهٔ کیهانی. این همخوانی پشتوانهٔ دیگری برای مدل مهبانگ است. به برآورد گروه، حدود ۹۰٪ هلیوم کیهانی نخستین است و ۱۰٪ دیگر در ستاره‌ها ساخته شده است.
یک نظریهٔ جایگزین گرانش، توضیحی احتمالی برای تغییر انرژی تاریک در گذر زمان پیشنهاد می‌کند. دیدگاه ساده‌تر این بوده که انرژی تاریک، که احتمالاً به انبساط شتاب‌دار جهان مربوط است، در سراسر تاریخ کیهان یکسان رفتار کرده؛ اما شمار فزاینده‌ای از رصدها این تصور را به چالش می‌کشند.
