رصدهای تلسکوپ فضایی جیمز وب از خوشهٔ کهکشانی XLSSC 122 نشان می‌دهد جرم بسیار زیادی در مرکز آن متمرکز است؛ تمرکزی که با پیش‌بینی مدل‌های کیهان‌شناسی برای آن دوران سازگار نیست. این خوشه، در فاصلهٔ تقریبی ۱۰٫۴ میلیارد سال نوری، دورترین خوشهٔ شناخته‌شده با همگرایی گرانشی قوی است. وب کمان‌های خمیدهٔ نور کهکشان‌های دورتر را پیرامون مرکز آن ثبت کرده؛ خمیدگی‌هایی که امکان بررسی دقیق‌تر پراکندگی جرم، به‌ویژه مادهٔ تاریک، را فراهم می‌کنند. پرسش این است که چنین ساختار منظمی چگونه این‌قدر زود شکل گرفته است.
اخترشناسان با طیف‌سنج IGRINS روی تلسکوپ جمینی جنوبی، برای نخستین بار منیزیم و سیلیسیم گازی را هم‌زمان در جو یک سیارهٔ فراخورشیدی اندازه گرفتند. این سیاره، WASP-189b، نزدیک به ۳۲۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و آن‌قدر داغ است که موادی معمولاً سنگی در جوش به گاز تبدیل می‌شوند. نسبت منیزیم به سیلیسیم آن به نسبت همین عناصر در ستارهٔ میزبانش نزدیک است؛ شاهدی مستقیم برای این فرض دیرینه که ترکیب ستاره می‌تواند از مواد سازندهٔ سیاره‌های پیرامونش خبر بدهد.
پژوهشی تازه دربارهٔ سیاره‌های فراخورشیدی بسیار داغ نشان می‌دهد جو آن‌ها، برخلاف تصویر سادهٔ دایره‌ای، شکلی شبیه کره‌ای تغییرشکل‌یافته دارد. این نتیجه یادآوری می‌کند که برای توصیف جو این جهان‌های سوزان، یک دایرهٔ بی‌نقص همیشه تصویر دقیقی نیست.
آژانس فضایی ژاپن قصد دارد مأموریت کاوش قمرهای مریخ (MMX) را ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۴۱ به وقت ژاپن، با موشک H3 پرتاب کند. هدف، آوردن نخستین نمونه از فوبوس به زمین است. فضاپیما ابتدا این قمر را بررسی می‌کند، سپس کاوشگر سطحی ایدفیکس (Idefix) را می‌فرستد و سرانجام خودش برای نمونه‌برداری فرود می‌آید. نمونه‌ها شاید کمک کنند روشن شود فوبوس سیارکی به‌دام‌افتاده است یا از بقایای برخوردی بزرگ کنار مریخ شکل گرفته؛ پرسشی که هنوز پاسخ قطعی ندارد.
