گروهی از پژوهشگران برای نخستین بار برآوردی سراسری و سه‌بعدی از میدان مغناطیسی خورشید تهیه کرده‌اند؛ برآوردی که ناحیه‌های فراتر از لبهٔ قابل‌دیدن خورشید را هم در بر می‌گیرد. این بخش از میدان را نمی‌شود صرفاً با نگاه‌کردن به قرص روشن خورشید دید، اما برای فهم فعالیت آن اهمیت دارد. نقشهٔ تازه گامی به‌سوی مدل‌های دقیق‌تر فعالیت خورشیدی است. هدف بلندمدت، بهتر پیش‌بینی‌کردن فوران‌های مغناطیسی خورشید است؛ فوران‌هایی که ریشهٔ آب‌وهوای شدید فضایی‌اند و می‌توانند بر فناوری‌های زیرساختی مهم روی زمین اثر بگذارند. انگار برای شناخت رفتار خورشید، باید کمی هم آن‌سوی لبه‌اش را دید.
کاوشگر ژاپنی آراسه (Arase) در سال ۲۰۲۴ الکترون‌های فوق‌نسبیتی را در ناحیه‌ای نزدیک‌تر به زمین، درون سدی نامرئی، ثبت کرد؛ سدی که تصور می‌شد راه چنین الکترون‌های پرانرژی‌ای را می‌بندد. حالا پژوهشی به سرپرستی دانشگاه ناگویا نشانه‌هایی یافته که این ذرات همان‌جا شتاب گرفته‌اند، نه اینکه از کمربندهای تابشی بیرونی به درون نفوذ کرده باشند. این تفاوت مهم است: شاید برای توضیح حضورشان لازم نباشد راهی برای عبور از سد پیدا کنیم.
گروهی از اخترشناسان در آمریکا با شبیه‌سازی‌های تازه، توضیحی امیدوارکننده برای نزدیک‌شدن بعضی سیاره‌های فراخورشیدی گازی به ستاره‌هایشان ارائه کرده‌اند. در این مدل، مشتری‌های داغ و سیاره‌های کوچک‌ترِ هم‌اندازهٔ نپتون می‌توانند از مدارهای دور و بیضوی به مدارهای بسیار نزدیک مهاجرت کنند. پیشنهاد گروه به سرپرستی جی‌جی زانازی این است که موج‌های ضربه‌ای در جو بیرونی سیاره‌ها انرژی آزاد می‌کنند و به این جابه‌جایی کمک می‌کنند.
رصدهای رادیویی آرایهٔ بسیار بزرگ (VLA) و آرایهٔ بزرگ میلی‌متری/زیرمیلی‌متری آتاکاما (ALMA) نشان می‌دهند جو ابط‌الجوزا گاهی از حالت گرد به شکلی تخم‌مرغی درمی‌آید. پژوهشگران می‌گویند این تغییر با اثر گرانشیِ ستارهٔ همراه احتمالی‌اش، سیوارها (Siwarha)، سازگار است؛ ستاره‌ای که هنوز مستقیم دیده نشده. این تغییر شکل با چرخهٔ تغییر روشناییِ حدود ۵٫۹ سالهٔ ابط‌الجوزا نیز هم‌زمان است. شواهد هنوز وجود همراه را تأیید قطعی نمی‌کنند، اما می‌توانند بخشی از رفتار پیچیدهٔ این ستاره را توضیح دهند.
ناسا در ۲۸ اکتبر مرحلهٔ مرکزی موشک سامانهٔ پرتاب فضاییِ مأموریت آرتمیس ۳ را در مرکز فضایی کندی، کنار دو بوستر سوخت جامد قرار داد. تکنسین‌ها این مرحلهٔ ۲۱۲ فوتی را با تیرِ بالابری ویژه‌ای جابه‌جا کردند. پس از آزمایش‌ها، مجموعه به سکوی پرتاب ۳۹بی می‌رود تا مرحلهٔ مرکزی با هیدروژن و اکسیژن مایع پر شود و گروه پرتاب شمارش معکوس را تمرین کند. این مأموریت قرار است قابلیت ملاقات و اتصال فضاپیمای اوریون به فضاپیماهای تجاری را بیازماید.
