پژوهشگران با بررسی تصویرهای تلسکوپ فضایی هابل از قرص غبارِ ستارهٔ جوان بتا سه‌پایه (Beta Pictoris)، سرنخ تازه‌ای دربارهٔ ساختار خمیده‌ای به نام «دُم گربه‌ای» پیدا کرده‌اند. این ساختار که حدود ۱۰۰۰ واحد نجومی امتداد دارد، پیش‌تر در نور فروسرخِ تلسکوپ فضایی جیمز وب دیده شده بود، اما در نور مرئی به‌سختی پیدا می‌شد. بررسی نور پراکندهٔ آن نشان می‌دهد غبار دُم احتمالاً عمدتاً از مواد آلیِ کربن‌دار و تیره ساخته شده است. به گفتهٔ پژوهشگران، این دُم شاید بازماندهٔ برخورد اجرام بزرگی شبیه پلوتو باشد و مواد آن احتمالاً از درون اجرام ازهم‌گسیخته آمده‌اند.
دانشمندان با داده‌های کاوشگر جونوی ناسا، موج‌ها و نواحی ضربه‌ایِ مرز میان باد خورشیدی و محیط مغناطیسی مشتری را بررسی کرده‌اند. در این مرز، که «موج ضربه‌ای کمانی» نام دارد، ذرات ورودی کند و گرم می‌شوند. برخلاف زمین، که موج‌های پلاسمایی آن عمدتاً پیرامون یک بسامد متمرکزند، موج‌های مشتری چندین بسامد دارند. ذرات همچنین ممکن است پیش از رسیدن به مرز اصلی از ساختارهای ضربه‌ای کوچک‌تری بگذرند؛ جزئیاتی که مشتری را به آزمایشگاهی نزدیک برای شناخت انتقال انرژی در موج‌های ضربه‌ای کیهانی تبدیل می‌کند.
پژوهشگران با یک مدل رایانه‌ای نشان داده‌اند ابر یخیِ کشیدهٔ کنار آتشفشان آرسیا مونز (Arsia Mons) شاید بدون ذرات غبارِ آغازگر شکل بگیرد. این ابر در بخشی از سال، هر روز در ارتفاع حدود ۴۵ کیلومتر پدیدار می‌شود. در مدل، بالا رفتن سریع هوای مرطوب از کنار آتشفشان آن را سرد می‌کند و بلورهای یخ مستقیماً شکل می‌گیرند؛ باد هم ابر را می‌کشد. مدل، زمان‌بندی و شکل کلی ابر را بازسازی می‌کند، اما هنوز با همهٔ جزئیات رصدها جور درنمی‌آید.
پژوهش تازهٔ مؤسسهٔ علوم سیاره‌ای نشان می‌دهد سیارک‌هایی که بیش از حد به کوتوله‌های سفید نزدیک می‌شوند، با وجود نیروهای گرانشیِ نیرومند، یک‌باره به غبار تبدیل نمی‌شوند. این نیروها می‌توانند سیارک را از هم بپاشند، اما بخش عمدهٔ جرم آن در آغاز به صورت تکه‌های بزرگ‌تر باقی می‌ماند. این نتیجه مرحله‌ای را در شکل‌گیری خرده‌ریزها پیرامون بازماندهٔ ستارگان آشکار می‌کند که پیش‌تر کمتر به آن توجه شده بود.
دانشمندان با داده‌های مدارگرد شناسایی مریخِ ناسا، ۱۳ نقطه را روی نقشهٔ مریخ مشخص کرده‌اند که کانی‌شناسی و ترکیب شیمیایی‌شان به شهاب‌سنگ تیغازه ۰۰۱ (Teghaza 001) شباهت دارد. سرنخ‌ها این سنگ را به ارتفاعات نیمکرهٔ جنوبی مریخ پیوند می‌دهند، هرچند خاستگاه دقیق شهاب‌سنگ را نمی‌توان با قطعیت دانست. این سنگ در سال ۲۰۲۲ در صحرای آفریقا پیدا شد و بررسی کانی‌هایش نشان داد بیش از ۴٫۱ میلیارد سال پیش شکل گرفته است.
