پژوهشگران دانشگاه ساوت‌همپتون و مؤسسهٔ فناوری هند در کانپور، با محاسبات نظری پیشنهاد کرده‌اند یک نوترینوی سنگینِ فرضی شاید در برتری ماده بر پادماده نقش داشته باشد. این ذره، موسوم به نوترینوی سنگینِ «جداشده»، چنان ضعیف با ذرات دیگر برهم‌کنش می‌کند که معمولاً بی‌اهمیت شمرده می‌شد. اما واپاشی بسیار آهسته‌اش شاید اجازه داده باشد پس از مهبانگ، موقتاً بر چگالی انرژی کیهان چیره شود. این وضعیت می‌توانسته دمای برهم‌کنش‌های مرتبط با بوزون هیگز را تغییر دهد و بر شکل‌گیری عدم توازن ماده و پادماده اثر بگذارد. این سناریو همچنین ممکن است ردهایی قابل آشکارسازی در امواج گرانشی آغازین بر جا گذاشته باشد.
پژوهشی تازه احتمال می‌دهد توضیح رایج دربارهٔ پایان «عصر تاریک کیهانی» نیاز به بازنگری داشته باشد. پیش‌تر تصور می‌شد اَبَرنواخترها نقشی کلیدی در کنارزدن مه هیدروژن خنثی داشته‌اند؛ مهی که جلوی نور فرابنفش را می‌گرفت. تابش، این اتم‌ها را یونیده کرد و راه عبور نور را گشود؛ فرایندی به نام بازیونش. اینکه دقیقاً کدام اجرام عامل آن بودند، همچنان روشن نیست.
گروهی بین‌المللی با بررسی تصاویر دوربین های‌رایز (HiRISE) مدارگرد شناسایی مریخ ناسا، تغییرات فصلی رسوبات روشن را در ۳۲ دهانه از ۳۶ دهانهٔ قطب شمال مریخ یافتند. تصاویر بین ۲۰۰۶ و ۲۰۲۵ ثبت شده‌اند. این تغییرات عمدتاً با گسترش و عقب‌نشینی یخ سازگارند، اما همهٔ دهانه‌ها هم‌زمان تغییر نمی‌کنند. شکل دهانه، ناهمواری‌ها و اقلیم محلی احتمالاً پاسخ هر دهانه را تعیین می‌کنند؛ حتی یخ‌های همسایه هم برنامهٔ یکسانی ندارند.
دو پژوهشگر مؤسسهٔ فناوری کالیفرنیا با داده‌های فضاپیمای داون (Dawn) و مدل‌سازی رایانه‌ای دریافتند یخ آب شاید بخشی از نمک‌های سطح سیارهٔ کوتولهٔ سرس (Ceres) را پنهان کند. مقدار این نمک‌ها ممکن است ۳۰ تا ۵۰ درصد بیشتر از برآوردهای قبلی باشد. زمین‌لغزش‌ها یخ تازه را نمایان می‌کنند؛ سپس تصعید یخ، نمک را باقی می‌گذارد. بنابراین لکه‌های روشن احتمالاً از ابتدا پرنمک نبوده‌اند، بلکه با ازدست‌دادن یخ، نمکشان متمرکز شده است.
