پژوهشگران با شبیه‌سازی سه‌بعدی گوشتهٔ ماه پیشنهاد کرده‌اند که کشش گرانشی زمین شاید گرمای لازم برای آتشفشان‌های دیرهنگام ماه را فراهم کرده باشد. نمونه‌های مأموریت چانگ‌ئه ۵ (Chang’e-5)، بازالت‌هایی با سن حدود دو میلیارد سال دارند؛ زمانی که ماه می‌بایست سرد شده باشد. در مدل جدید، دو ناحیه نزدیک مرز هسته و گوشته، با سهم تنها ۲.۵٪ از حجم گوشته، حدود ۳.۲ میلیارد سال پیش ۱۵۰ گیگاوات توان از گرمایش کشندی دریافت می‌کردند؛ بیش از چهار برابر گرمای واپاشی پرتوزا. این گرما شاید توده‌های داغی ساخته باشد که بعدها ذوب شدند و بازالت‌ها را پدید آوردند. فعلاً این توضیح یک مدل نظری است، نه پاسخ قطعی.
رباتی ساختهٔ پژوهشگران کلتک (Caltech)، برای نخستین بار بدون کمک فضانوردان سازه‌ای را در فضا مونتاژ کرد. این سامانهٔ خرپاساز، بازویی خودکار دارد که میله‌ها و اتصال‌ها را از محفظه‌های نزدیک برمی‌دارد و بخش‌های یکسان یک خرپای پیرامونی را پشت سر هم می‌سازد. این نمایش بخشی از برنامهٔ ساخت‌وساز مداری و ماهِ دارپا (DARPA) است؛ این‌بار آچار دست فضانورد نبود.
اخترشناسان با تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT)، دو حلقهٔ گازی مجزا از بقایای سیاره‌ای پیرامون یک کوتولهٔ سفید یافته‌اند. رصدهای این سامانه با ابزار ایکس‌شوتر (X-Shooter) انجام شده است. شاید گرانش دو جرم بازمانده، شکاف میان حلقه‌ها را حفظ کند؛ یکی احتمالاً به‌اندازهٔ سیارکی معمولی و دیگری شاید هم‌اندازهٔ پلوتو یا ماه باشد. این دو جرم مستقیماً دیده نشده‌اند. حلقهٔ داخلی منیزیم فراوان دارد، اما حلقهٔ بیرونی منیزیم بسیار کمتری دارد؛ تفاوتی که شاید از نابودی دو جهان با ترکیب‌های متفاوت حکایت کند. این سامانه تصویری احتمالی از سرنوشت منظومهٔ شمسی، میلیاردها سال بعد، پیش چشم می‌گذارد.
کاوشگر وویجر ۲ (Voyager 2) ناسا هنگام گذر نزدیک از اورانوس و نپتون در دههٔ ۱۹۸۰، ویژگی عجیبی را آشکار کرد: میدان‌های مغناطیسی این دو غول یخی بسیار نامنظم‌اند. این وضعیت با میدان مغناطیسی زمین تفاوت دارد که قطب‌های شمال و جنوب مشخصی دارد.
